Nog zes dagen!

Tjonge jonge wat een week: maandag ben ik naar het werk gegaan en kreeg ik s morgens bezoek van een collega en van drie collega's van de afdeling P&O. Dat was heel leuk en de vragen vlogen me om de oren. Helaas ben ik afgelopen zondag verkouden geworden en het hoogtepunt van de snotvalling was maandag, ik kon geen tien minuten onder tissues, verschrikkelijk. Zelfs mijn ogen deden mee, het zag er allemaal niet uit. Gelukkig was het dinsdag een stuk beter: nog steeds verkouden maar op een beetje normale manier. Dinsdagmorgen heb ik een heel leuk formeel afscheid van de Kokkel gehad: alle kinderen en collega's bij elkaar in de gymzaal en daar werd ik toegezongen en werden er (heel ware) dingen over me gezegd. Vooral leuke gelukkig. Daarna kreeg ik een kado van de kinderen en een kado van de bus begeleiding. Van beide een mooie bedel voor aan mijn armband. Daarnaast een prachtig fotoboek van het lentefeest in het teken van ons vertrek en een map met knutsel A4 vellen van alle collega's. Echt gaaf. Van een aantal kinderen en hun ouders lieve kaartjes, van sommige collega's ook nog. Ik ben echt heel erg verwend. Ik zal ze allemaal zó missen, vooral de gekkigheid onder elkaar en de grappen. Maar ook de serieuze zaken zal ik missen. Gelukkig heb ik het fotoboek waar bijna iedereen op staat.
Vervolgens was mijn afscheidsreceptie bij café Max, een café in Lelystad wat mede gerund wordt door cliënten van Triade. Het was heel gezellig en er waren best veel mensen. En weer ben ik heel erg verwend: cd-tjes, flessen wijn, allerlei Holland spullen zoals pannenlappen, oven wanten, sleutelhanger en weer een bedel voor mijn armband van Triade. s Avonds zijn we met de clustermanagers en onze directeur nog uit eten geweest en van hen.... twee bedels. Ik heb nu een heel rijtje bedels met mooie herinneringen aan Triade. Het was een dag met een lach en een traan: wat liggen die emoties dicht bij elkaar zeg! Er is wat afgesnotterd. En niet alleen omdat ik verkouden was. Vooral ook de knutsels van de collega's zijn zo leuk en ontroerend, dat is zo leuk om te lezen.
Het was moeilijk om de slaap te vatten gisteravond en dat lukte dan ook helemaal niet.
Vandaag met Frances naar school voor haar afscheid en daar kreeg ook zij een boek met A4 tjes van al haar klasgenoten. Wij brachten taart mee en dat werd wel gewaardeerd. Een van de vriendinnen van Frances had het zo moeilijk, die begon te huilen en hop, ik deed gezellig weer mee. Gatver, hou es op. Van haar mentor kreeg ze vanmiddag hier thuis een zelfgemaakte tekening van een paard: prachtig!
Verder de laatste zes dozen naar de buren gebracht en ons bed gedemonteerd. Vanaf vannacht slapen we dus op de grond, morgenavond wordt de hele slaapkamer opgehaald, gaan we naar de kapper en gaat Rob op de valreep nog even een allergie test doen bij de huisarts. En zo zijn we lekker bezig. Ik weet niet of ik nog de tijd vind om nog meer te bloggen maar mocht dat niet zo zijn, vanaf het moment dat we in Whitehorse gaan bloggen gaat ons nieuwe blog lopen. Let dus op:  www.dronten2whitehorse.blogspot.com  
Daar kunnen jullie lezen hoe het ons vergaat in het verre westen.