marktplaats...

Vanavond kwam iemand een tv kastje halen die we op marktplaats hadden staan. Het was een vrouw die gereageerd had. Werd er aangebeld, een vrouw van een jaar of vijftig met haar dochter, ik schat haar half twintig. Baby van drie maanden mee. Handig! ze hadden een fiat punto bij zich waar de kast in moest. Na even babbelen vroeg ik of ze misschien ook een ledikantje konden gebruiken voor de baby. Ja, daar waren ze heel blij mee. Dus dat geval ook naar beneden gesleept en alles paste precies in het kleine autootje. Maar toen... oma en baby moesten natuurlijk ook nog mee. Afijn, oma op de voor stoel met haar voeten in de maxi cosi en de baby onbeschermd op schoot. Levensgevaarlijk natuurlijk. Boven dien kon de klep van de auto niet meer dicht. Die met een dun touwtje dichtgebonden en daar gingen ze. We hopen dat ze niet zijn aangehouden door weg misbruikers. Morgen komt iemand het bankstel halen, we hopen dat die een iets grotere auto meenemen...
Vanavond op facebook met Liesje gechat. Zij hebben ook plannen om te emigreren en via de weblogs altijd contact met elkaar gehad. Liesje schreef al een keer: we moeten elkaar eigenlijk nog een keer ontmoeten. Na even bellen gelijk maar voor morgenmiddag afgesproken. Het telefoongesprek was al zo leuk dat ik er heel veel vertrouwen in heb dat ook dit weer een leuke ontmoeting zal zijn.
Dan nog minder leuk nieuws: Mark en Annemarie zijn afgewezen door Sydney (Canada) om een PR card aan te mogen vragen. Dat is echt heel raar. Annemarie wil op haar verpleegkundige zijn de aanvraag doen en in Sydney erkennen ze haar (vele) diploma's niet. Zij gaat de 18e naar Sundre om daar stage te lopen en haar assessment te doen. We hopen dat ze haar daar een joboffer gaan geven zodat ze op Provincial Nominee Program nog een aanvraag kan doen. Wat een vervelend gedoe is dat. Daar gaat je droom. We leven met ze mee.

Dozen opgestuurd

Vandaag de eerste doos opgestuurd naar Carla met daarin de schoenen van Rob, wat kabels en een lichtmeter en wat stekkers. Voor de opvulling nog een dikke trui en toen zat hij vol. Raar idee dat er straks een doos staat te wachten met wat spullen er in. De reden dat we het zo gedaan hebben is wel grappig: we hebben aan Carla en Lloyd gevraagd wat we voor ze mee konden nemen als dank voor al hun hulp. Natuurlijk was het antwoord dat dit niet hoefde maar na enig aandringen kwam de wens van Carla om munten drop en Lloyd wil zo graag een keer blank houten Hollandse klompen. Of dat in de bagage paste. Hm, die drop die gaat wel, dat past wel tussen de spullen maar een paar klompen? Tja, dan sturen we ze gewoon vooruit. En toen kwam Rob op het lumineuze idee om dan een verhuisdoos te pakken en die helemaal te vullen met spul wat niet zwaarder wordt dan tien kilo.  Dan is het namelijk nog redelijk te betalen. En daarna dachten we: als we dat nou voor twee dozen doen dan hebben we alle schoenen en de zware, dikke truien alvast weg en dát scheelt aanmerkelijk in de ruimte van de tassen. Vanavond dus doos twee ingepakt en morgen gaat die ook naar Canada.
Het wordt steeds echter hoor. We hebben vanavond de bureaustoel en het ladenkastje van Frances verkocht. Ook haar bed werd opgehaald en de ziel (we horen haar er niet over) slaapt dus vanaf nu op de grond.Vrijdag komt er iemand voor het tv kastje. Het wordt leger en leger in huis.
Vanmorgen bij het ochtend overleg op het werk vertelde Ellen (collega) dat een van de andere collega's met ingang van 17 mei ergens anders aan het werk gaat. Zegt een andere collega: nou, die 17 mei dat wordt wel een heel belangrijke datum zeg! Schoot ik ineens vol. Nou ja, geen idee waarom maar het gebeurde gewoon. Het zal wel vaker gaan gebeuren denk ik zo. Nou, kom maar op, dat hoort erbij.

van alles en nog wat

Vandaag eindelijk van alles verkocht: bed, nachtkastjes, linnenkast, tuin set en een dressoir. He, he, dat werd tijd. Gelukkig kunnen de slaapkamer spullen in het laatste weekend verhuisd worden. We hadden rekening gehouden met een week of vier op de grond op het matras slapen maar dat is niet nodig. De zoon van een collega die bij ons in de straat woont heeft ons slaapkamer spul gekocht en hij gaat half mei zijn nieuwe huis betrekken. Dat scheelt een hoop kamperen. Voor beide partijen een mooie prijs gelukkig (vinden wij tenminste) en dat is ook prettig.
Vanmorgen heb ik de bedrijven gemaild met wie ik voorheen al mail contact heb gehad en dat varieerde van een half jaar tot een jaar geleden. Ik heb ze gevraagd of ze nog steeds geïnteresseerd zijn om kennis te maken en dat we er aan komen. Vanavond kreeg ik antwoord van Lisa Rawling van de Yokon Counsil On Disabillities (ycod). Dat was een volgende positieve ervaring: ik was van harte welkom om kennis te maken, ze ziet ernaar uit me te ontmoeten en ik ben uitgenodigd voor een drie daagse conferentie die zij organiseren over mensen met een hulpvraag. Natuurlijk ga ik daar niet drie dagen lopen maar één dag, afhankelijk van de onderwerpen, ga ik er zeker heen. Het is van 26 tot 28 mei en dat komt natuurlijk goed uit. Je kunt hun website bekijken op www.sixsteps.ca . Ik ga even naar de programma's van de dagen kijken om te beslissen welke dag het handigst is om daar te gaan netwerken. Wie weet kom ik daar ook nog mogelijke werkgevers tegen. Kortom een hele lekkere dag met allerlei goed nieuws. De positieve stralen zijn er weer even volop. Lekker.

Geboekt!!!!!

Vanavond om elf uur hebben we de tickets geboekt: 17 mei om 08.35 vliegen we naar Vancouver. Van daaruit met een binnenlandse vlucht door naar Whitehorse. Heel spannend allemaal en nu ook heel echt. We hebben nog veel werk te verzetten: de troep die we al in de schuur hebben verzameld naar de stort brengen, diverse meubels verkopen en op marktplaats zetten en dat soort dingen. Dan hebben we nog de planning van ons afscheidsfeest wat de 14e (zaterdags) gaat plaats vinden en allerlei ander geneuzel als het gas, elektra en water opzeggen. Nou, het slapen zal niet meevallen vannacht maar we gaan NU ECHT!

Weer wat nieuwtjes

Afgelopen vrijdag hebben we besloten om hoe dan ook uiterlijk 7 juni te emigreren. Dat was een hele beslissing. Wel heel fijn omdat we nu eindelijk weten waar we heen werken. Aan de andere kant heel spannend. We hopen nog steeds op een huurder maar ook als die niet komt gaan we. Dat is niet zoals we het willen maar aangezien we nu alles hebben om te mogen is het onverteerbaar dat we niet kunnen door het huis. Dat deze beslissing consequenties heeft snapt iedereen maar we willen opbouwen in Canada en niet meer in Nederland waar we al zo bezig zijn met afbreken. Simpel voorbeeld is het werk. Wel afscheid nemen maar nog niet weten wanneer.. het werd zo langzamerhand voor mij bijna ondoenlijk om zonder vol te schieten mensen antwoord te geven op de vraag: wanneer gaan jullie nou? Natuurlijk zijn dat mensen die geïnteresseerd zijn in ons wel en wee maar iedere keer uitleggen hoe de vork in de steel zit vond ik de laatste weken bijna onmogelijk. Nu we het besluit hebben genomen zijn we bezig met: en wat moeten we nu nog doen? In elk geval moeten we het huis leeg hebben als blijkt dat we geen huurders krijgen. Dat betekent nog het een en ander verkopen, wegbrengen en weg geven. Ergens een aantal spullen opslaan en de laatste dozen inpakken. Die dozen gaan we volgend weekend mee beginnen. Zodra bekend is dat we gaan mijn baan opzeggen en dan de laatste dingen doen. Een bezoekje aan oma in Groningen, een laatste keer naar Purmerend (pa en ma) en dan de deur dicht doen. Brrr, het wordt nu wel heel echt. In het gekste geval: dat is als zich een huurder aandient, dan gaan we 5 mei. Ik heb inmiddels Air Transat al gebeld met informatie over een enkeltje. Zij zijn de enige maatschappij die voor een redelijke prijs enkeltjes verkoopt en zij hebben goed mee gedacht. 5 Mei is de goedkoopste datum. 31 Mei of 7 juni zijn daarna alweer 100 euro duurder dan 5 mei. Je komt natuurlijk ook steeds verder richting hoogseizoen.
Inmiddels hebben we ook alle abonnementen en lopende zaken opgezegd. We zitten dus al zonder krant (jakkes die mis ik wel, al is het alleen voor de puzzels) en zo gaan we steeds verder met dingen afbouwen. En dat is nu net wat ik bedoel: ik wil niet verder afbouwen, ik wil opbouwen in Whitehorse. We're coming!