Afscheid van mijn baan

De Kokkel, het dagverblijf voor kinderen met een ontwikkelingsvraag waar ik werk heeft altijd een zomerfeest. Dat is heel leuk en gezellig maar dit jaar is er gekozen om een lentefeest te houden. De reden daarvan is dat dit feest dan nog gevierd kan worden als ik er nog ben. Wij hopen immers dat we de zomer niet gaan halen in Nederland.... Dat vond ik wel heel sympathiek van mijn collega's. Natuurlijk voelde ik ook wel een beetje iets van: ze zullen toch niet, eh... ik ben nog niet weg.... maar iets concreets kon ik niet vinden. Afgelopen maandag dacht ik nog wel dat het raar was dat ik niets maar dan ook niets hoorde over het lentefeest en dat ik ook niets hoefde te doen of te regelen. Maar goed, ach, ik ben ook aan het afbouwen natuurlijk want vanaf 1 April ben ik niet meer de leidinggevende van de Kokkel. Die datum is gewoon gekozen om duidelijkheid te geven over het overdragen van de betreffende functies. Prima.
Gisteravond deed ik heel bewust mijn mobiel in mijn tas omdat ik die uitgerekend vandaag niet moest vergeten. Sta ik vanmorgen op, ligt mijn mobiel op het kastje in de gang naast de slaapkamer. Huh? Wat doet dat ding nou hier??? Op het moment dat ik dat denk gaat hij rinkelen. Ik neem op, is het Ineke, mijn collega met het verhaal dat een bus begeleidster zich heeft ziek gemeld en of ik dan op die bus wil om de kinderen in Dronten op te halen en naar de Kokkel te brengen. Jaaa, daahaag, neem je moeder in de maling. Dat geloofde ik dus niet. Dat was de perfecte smoes om Rob en Frances naar de Kokkel te krijgen. We hebben immers nog maar één auto? Toen vielen alle dingen wel op zijn plek. Het lentefeest was om afscheid van mij als clustermanager te nemen. De bus kwam aanrijden en toen zag ik het al: rode en witte balonnen, slingers en de busbegeleidster zat er gewoon in hoor. Toen we bij de Kokkel aankwamen stonden daar alle collega's in rood/witte kleren, de hele Kokkel vol slingers en tekeningen en dingen die je in Canada kunt vinden. Na een poosje werd ik opgehaald en moest ik naar de grote tuin waar alle kinderen, veel ouders en alle collega's stonden. Het Canadese volkslied werd gespeeld.... Daarna kreeg ik vijf potjes vol typisch Nederlandse dingen om mee te nemen zodat ik het niet zou missen: lucht, water, zand (grond), hagelslag en drop. En vervolgens werd er gezongen door iedereen. Heel, heel veel werk is er verzet zonder dat ik daarvan ook maar iets in de gaten heb gehad. Heel knap en als iemand van mijn collega's dit leest: heel erg bedankt voor alles. En nee, ik heb het niet droog gehouden....
Verder is er nieuws over de mystery guest: er gaat in elk geval niet gekocht worden en huren moet worden onderzocht. Dat is iets wat even duurt dus we rekenen niet meer op de guest en gaan verder met ons eigen plan. Hoewel ik mezelf ervoor heb proberen te beschermen door te denken dat het toch niets zou worden is het wel weer een beetje het dode mus gevoel. Hoewel... dode adelaar is meer het geval. Nou ja, dat zal nog wel vaker gebeuren. Tegen beter weten in gaan we weer mee doen aan de open huizen dag onder het motto: niet geschoten is altijd mis en hoewel ik het dikke onzin vind (er is immers nog nooit iemand in ons huis geweest om te kijken) ga ik voor het geluk een appeltaart bakken. Men zegt: dat ruikt lekker als mensen je huis komen bekijken. Ja, dat klopt, maar dan moeten ze wel eerst binnen zijn hahaha. Het was een bijzondere dag!