Afscheid van mijn baan

De Kokkel, het dagverblijf voor kinderen met een ontwikkelingsvraag waar ik werk heeft altijd een zomerfeest. Dat is heel leuk en gezellig maar dit jaar is er gekozen om een lentefeest te houden. De reden daarvan is dat dit feest dan nog gevierd kan worden als ik er nog ben. Wij hopen immers dat we de zomer niet gaan halen in Nederland.... Dat vond ik wel heel sympathiek van mijn collega's. Natuurlijk voelde ik ook wel een beetje iets van: ze zullen toch niet, eh... ik ben nog niet weg.... maar iets concreets kon ik niet vinden. Afgelopen maandag dacht ik nog wel dat het raar was dat ik niets maar dan ook niets hoorde over het lentefeest en dat ik ook niets hoefde te doen of te regelen. Maar goed, ach, ik ben ook aan het afbouwen natuurlijk want vanaf 1 April ben ik niet meer de leidinggevende van de Kokkel. Die datum is gewoon gekozen om duidelijkheid te geven over het overdragen van de betreffende functies. Prima.
Gisteravond deed ik heel bewust mijn mobiel in mijn tas omdat ik die uitgerekend vandaag niet moest vergeten. Sta ik vanmorgen op, ligt mijn mobiel op het kastje in de gang naast de slaapkamer. Huh? Wat doet dat ding nou hier??? Op het moment dat ik dat denk gaat hij rinkelen. Ik neem op, is het Ineke, mijn collega met het verhaal dat een bus begeleidster zich heeft ziek gemeld en of ik dan op die bus wil om de kinderen in Dronten op te halen en naar de Kokkel te brengen. Jaaa, daahaag, neem je moeder in de maling. Dat geloofde ik dus niet. Dat was de perfecte smoes om Rob en Frances naar de Kokkel te krijgen. We hebben immers nog maar één auto? Toen vielen alle dingen wel op zijn plek. Het lentefeest was om afscheid van mij als clustermanager te nemen. De bus kwam aanrijden en toen zag ik het al: rode en witte balonnen, slingers en de busbegeleidster zat er gewoon in hoor. Toen we bij de Kokkel aankwamen stonden daar alle collega's in rood/witte kleren, de hele Kokkel vol slingers en tekeningen en dingen die je in Canada kunt vinden. Na een poosje werd ik opgehaald en moest ik naar de grote tuin waar alle kinderen, veel ouders en alle collega's stonden. Het Canadese volkslied werd gespeeld.... Daarna kreeg ik vijf potjes vol typisch Nederlandse dingen om mee te nemen zodat ik het niet zou missen: lucht, water, zand (grond), hagelslag en drop. En vervolgens werd er gezongen door iedereen. Heel, heel veel werk is er verzet zonder dat ik daarvan ook maar iets in de gaten heb gehad. Heel knap en als iemand van mijn collega's dit leest: heel erg bedankt voor alles. En nee, ik heb het niet droog gehouden....
Verder is er nieuws over de mystery guest: er gaat in elk geval niet gekocht worden en huren moet worden onderzocht. Dat is iets wat even duurt dus we rekenen niet meer op de guest en gaan verder met ons eigen plan. Hoewel ik mezelf ervoor heb proberen te beschermen door te denken dat het toch niets zou worden is het wel weer een beetje het dode mus gevoel. Hoewel... dode adelaar is meer het geval. Nou ja, dat zal nog wel vaker gebeuren. Tegen beter weten in gaan we weer mee doen aan de open huizen dag onder het motto: niet geschoten is altijd mis en hoewel ik het dikke onzin vind (er is immers nog nooit iemand in ons huis geweest om te kijken) ga ik voor het geluk een appeltaart bakken. Men zegt: dat ruikt lekker als mensen je huis komen bekijken. Ja, dat klopt, maar dan moeten ze wel eerst binnen zijn hahaha. Het was een bijzondere dag!

the mystery guest

Maandagmiddag sprak ik iemand die erg geïnteresseerd is in ons huis. Vanmorgen kwam de gast koffie drinken om een rondleiding te krijgen door ons huis. Wat de gast betreft gaat het over kopen maar huren wordt ook meegenomen. Het gaat er om dat hij/zij een huis zoekt met genoeg slaapkamers. Voorlopig lijkt 5 genoeg maar misschien zijn zes in de toekomst nodig. Vijf kan in ons huis met gemak, zes wordt (voor ons idee maar voor de gast niet zo) erg krap. Het klinkt allemaal een beetje geheimzinnig maar ik heb een goede reden dat ik niet te veel kan vertellen en ik schat de kans eerlijk gezegd klein in maar hoop doet leven en wie weet hoe een koe een haas vangt.
Mocht het allemaal wel iets worden dan zal ik daar t.z.t natuurlijk alles over vertellen. Natuurlijk mogen jullie in de reacties er naar raden, dat lijkt me leuk.
De gast was heel enthousiast en ziet het wel zitten. Die zei: ik ben een pitbull hoor, als ik iets graag wil.... dan ga ik er voor. Ik hou jullie op de hoogte..... ook als het niks wordt; en dat kan zomaar vanmiddag al duidelijk worden. Dus: duimen maar weer!

even bijwerken

Vorig weekend hebben we Anne Marie en Mark ontmoet. Altijd weer spannend als je elkaar alleen maar via email en later chatten kent. Met Anne Marie was het contact vanaf het begin al leuk maar dat werd steeds leuker en intenser. Zaterdag na Anne Marie's IELTS test kwamen ze om een uur of half zes aan. Gelijk aan de rode wijn en Mark een biertje. Gezellig zitten kletsen en de hartige taarten in de oven. Zo leuk en lekker!
Maandagmiddag kregen we even valse hoop: een collega wist een stel wat een huis zocht in Dronten. Telefoonnummers uitgewisseld en zij zouden voornamelijk geïnteresseerd zijn in huren. Dat zou gaaf zijn! Maar helaas, geen telefoontje gehad. Dat is wel heel zuur hoor, dat we maar niks horen. We kunnen immers al bijna een maand weg en nu zit het huis ons zo dwars. Soms, zoals gisteren zie ik het even helemaal niet meer zitten. Ik heb dan het gevoel dat we er nooit komen. Ja, dat heb ik eerder ook wel gehad, dat klopt. Dus dan maar weer mezelf toespreken en denken: het zal toch wel een keer lukken?
Afgelopen zondag een telefoongesprek gehad met een werkgever die zeer in me geïnteresseerd lijkt te zijn. Hij vertelde dat hij tijdelijk iemand anders heeft aangenomen maar dat hij de datum dat we komen zo snel mogelijk wil weten en dat hij dan met me wil praten over een baan. Dat is natuurlijk helemaal te gek. In het slechtste geval bedoelt hij dat hij me in zou willen inhuren. Dat is al heel leuk maar als ik letterlijk neem wat hij zei dan zou het zelfs kunnen betekenen dat hij al een baan voor me heeft!
Inmiddels zijn er veertien dozen ingepakt en klaar om te verzenden. Er wordt nog hard gewerkt hoor! De zolder is nu helemaal leeg en dat is wel raar. Wat een ruimte in het huis en wat verzamelt een mens een hoop zooi om zich heen.
Gisteren op de chat nog een afspraak met Anne Marie gemaakt: zij komt zondag en dan gaan we er op uit met zijn tweeën of drieën als Frances geen vriendinnen afspraak heeft. Als jullie nu allemaal eens duimen voor een huurder of, liever nog, een koper.... Zet hem op allemaal! Tot de volgende blog.