Nog zes dagen!

Tjonge jonge wat een week: maandag ben ik naar het werk gegaan en kreeg ik s morgens bezoek van een collega en van drie collega's van de afdeling P&O. Dat was heel leuk en de vragen vlogen me om de oren. Helaas ben ik afgelopen zondag verkouden geworden en het hoogtepunt van de snotvalling was maandag, ik kon geen tien minuten onder tissues, verschrikkelijk. Zelfs mijn ogen deden mee, het zag er allemaal niet uit. Gelukkig was het dinsdag een stuk beter: nog steeds verkouden maar op een beetje normale manier. Dinsdagmorgen heb ik een heel leuk formeel afscheid van de Kokkel gehad: alle kinderen en collega's bij elkaar in de gymzaal en daar werd ik toegezongen en werden er (heel ware) dingen over me gezegd. Vooral leuke gelukkig. Daarna kreeg ik een kado van de kinderen en een kado van de bus begeleiding. Van beide een mooie bedel voor aan mijn armband. Daarnaast een prachtig fotoboek van het lentefeest in het teken van ons vertrek en een map met knutsel A4 vellen van alle collega's. Echt gaaf. Van een aantal kinderen en hun ouders lieve kaartjes, van sommige collega's ook nog. Ik ben echt heel erg verwend. Ik zal ze allemaal zó missen, vooral de gekkigheid onder elkaar en de grappen. Maar ook de serieuze zaken zal ik missen. Gelukkig heb ik het fotoboek waar bijna iedereen op staat.
Vervolgens was mijn afscheidsreceptie bij café Max, een café in Lelystad wat mede gerund wordt door cliënten van Triade. Het was heel gezellig en er waren best veel mensen. En weer ben ik heel erg verwend: cd-tjes, flessen wijn, allerlei Holland spullen zoals pannenlappen, oven wanten, sleutelhanger en weer een bedel voor mijn armband van Triade. s Avonds zijn we met de clustermanagers en onze directeur nog uit eten geweest en van hen.... twee bedels. Ik heb nu een heel rijtje bedels met mooie herinneringen aan Triade. Het was een dag met een lach en een traan: wat liggen die emoties dicht bij elkaar zeg! Er is wat afgesnotterd. En niet alleen omdat ik verkouden was. Vooral ook de knutsels van de collega's zijn zo leuk en ontroerend, dat is zo leuk om te lezen.
Het was moeilijk om de slaap te vatten gisteravond en dat lukte dan ook helemaal niet.
Vandaag met Frances naar school voor haar afscheid en daar kreeg ook zij een boek met A4 tjes van al haar klasgenoten. Wij brachten taart mee en dat werd wel gewaardeerd. Een van de vriendinnen van Frances had het zo moeilijk, die begon te huilen en hop, ik deed gezellig weer mee. Gatver, hou es op. Van haar mentor kreeg ze vanmiddag hier thuis een zelfgemaakte tekening van een paard: prachtig!
Verder de laatste zes dozen naar de buren gebracht en ons bed gedemonteerd. Vanaf vannacht slapen we dus op de grond, morgenavond wordt de hele slaapkamer opgehaald, gaan we naar de kapper en gaat Rob op de valreep nog even een allergie test doen bij de huisarts. En zo zijn we lekker bezig. Ik weet niet of ik nog de tijd vind om nog meer te bloggen maar mocht dat niet zo zijn, vanaf het moment dat we in Whitehorse gaan bloggen gaat ons nieuwe blog lopen. Let dus op:  www.dronten2whitehorse.blogspot.com  
Daar kunnen jullie lezen hoe het ons vergaat in het verre westen.

marktplaats...

Vanavond kwam iemand een tv kastje halen die we op marktplaats hadden staan. Het was een vrouw die gereageerd had. Werd er aangebeld, een vrouw van een jaar of vijftig met haar dochter, ik schat haar half twintig. Baby van drie maanden mee. Handig! ze hadden een fiat punto bij zich waar de kast in moest. Na even babbelen vroeg ik of ze misschien ook een ledikantje konden gebruiken voor de baby. Ja, daar waren ze heel blij mee. Dus dat geval ook naar beneden gesleept en alles paste precies in het kleine autootje. Maar toen... oma en baby moesten natuurlijk ook nog mee. Afijn, oma op de voor stoel met haar voeten in de maxi cosi en de baby onbeschermd op schoot. Levensgevaarlijk natuurlijk. Boven dien kon de klep van de auto niet meer dicht. Die met een dun touwtje dichtgebonden en daar gingen ze. We hopen dat ze niet zijn aangehouden door weg misbruikers. Morgen komt iemand het bankstel halen, we hopen dat die een iets grotere auto meenemen...
Vanavond op facebook met Liesje gechat. Zij hebben ook plannen om te emigreren en via de weblogs altijd contact met elkaar gehad. Liesje schreef al een keer: we moeten elkaar eigenlijk nog een keer ontmoeten. Na even bellen gelijk maar voor morgenmiddag afgesproken. Het telefoongesprek was al zo leuk dat ik er heel veel vertrouwen in heb dat ook dit weer een leuke ontmoeting zal zijn.
Dan nog minder leuk nieuws: Mark en Annemarie zijn afgewezen door Sydney (Canada) om een PR card aan te mogen vragen. Dat is echt heel raar. Annemarie wil op haar verpleegkundige zijn de aanvraag doen en in Sydney erkennen ze haar (vele) diploma's niet. Zij gaat de 18e naar Sundre om daar stage te lopen en haar assessment te doen. We hopen dat ze haar daar een joboffer gaan geven zodat ze op Provincial Nominee Program nog een aanvraag kan doen. Wat een vervelend gedoe is dat. Daar gaat je droom. We leven met ze mee.

Dozen opgestuurd

Vandaag de eerste doos opgestuurd naar Carla met daarin de schoenen van Rob, wat kabels en een lichtmeter en wat stekkers. Voor de opvulling nog een dikke trui en toen zat hij vol. Raar idee dat er straks een doos staat te wachten met wat spullen er in. De reden dat we het zo gedaan hebben is wel grappig: we hebben aan Carla en Lloyd gevraagd wat we voor ze mee konden nemen als dank voor al hun hulp. Natuurlijk was het antwoord dat dit niet hoefde maar na enig aandringen kwam de wens van Carla om munten drop en Lloyd wil zo graag een keer blank houten Hollandse klompen. Of dat in de bagage paste. Hm, die drop die gaat wel, dat past wel tussen de spullen maar een paar klompen? Tja, dan sturen we ze gewoon vooruit. En toen kwam Rob op het lumineuze idee om dan een verhuisdoos te pakken en die helemaal te vullen met spul wat niet zwaarder wordt dan tien kilo.  Dan is het namelijk nog redelijk te betalen. En daarna dachten we: als we dat nou voor twee dozen doen dan hebben we alle schoenen en de zware, dikke truien alvast weg en dát scheelt aanmerkelijk in de ruimte van de tassen. Vanavond dus doos twee ingepakt en morgen gaat die ook naar Canada.
Het wordt steeds echter hoor. We hebben vanavond de bureaustoel en het ladenkastje van Frances verkocht. Ook haar bed werd opgehaald en de ziel (we horen haar er niet over) slaapt dus vanaf nu op de grond.Vrijdag komt er iemand voor het tv kastje. Het wordt leger en leger in huis.
Vanmorgen bij het ochtend overleg op het werk vertelde Ellen (collega) dat een van de andere collega's met ingang van 17 mei ergens anders aan het werk gaat. Zegt een andere collega: nou, die 17 mei dat wordt wel een heel belangrijke datum zeg! Schoot ik ineens vol. Nou ja, geen idee waarom maar het gebeurde gewoon. Het zal wel vaker gaan gebeuren denk ik zo. Nou, kom maar op, dat hoort erbij.

van alles en nog wat

Vandaag eindelijk van alles verkocht: bed, nachtkastjes, linnenkast, tuin set en een dressoir. He, he, dat werd tijd. Gelukkig kunnen de slaapkamer spullen in het laatste weekend verhuisd worden. We hadden rekening gehouden met een week of vier op de grond op het matras slapen maar dat is niet nodig. De zoon van een collega die bij ons in de straat woont heeft ons slaapkamer spul gekocht en hij gaat half mei zijn nieuwe huis betrekken. Dat scheelt een hoop kamperen. Voor beide partijen een mooie prijs gelukkig (vinden wij tenminste) en dat is ook prettig.
Vanmorgen heb ik de bedrijven gemaild met wie ik voorheen al mail contact heb gehad en dat varieerde van een half jaar tot een jaar geleden. Ik heb ze gevraagd of ze nog steeds geïnteresseerd zijn om kennis te maken en dat we er aan komen. Vanavond kreeg ik antwoord van Lisa Rawling van de Yokon Counsil On Disabillities (ycod). Dat was een volgende positieve ervaring: ik was van harte welkom om kennis te maken, ze ziet ernaar uit me te ontmoeten en ik ben uitgenodigd voor een drie daagse conferentie die zij organiseren over mensen met een hulpvraag. Natuurlijk ga ik daar niet drie dagen lopen maar één dag, afhankelijk van de onderwerpen, ga ik er zeker heen. Het is van 26 tot 28 mei en dat komt natuurlijk goed uit. Je kunt hun website bekijken op www.sixsteps.ca . Ik ga even naar de programma's van de dagen kijken om te beslissen welke dag het handigst is om daar te gaan netwerken. Wie weet kom ik daar ook nog mogelijke werkgevers tegen. Kortom een hele lekkere dag met allerlei goed nieuws. De positieve stralen zijn er weer even volop. Lekker.

Geboekt!!!!!

Vanavond om elf uur hebben we de tickets geboekt: 17 mei om 08.35 vliegen we naar Vancouver. Van daaruit met een binnenlandse vlucht door naar Whitehorse. Heel spannend allemaal en nu ook heel echt. We hebben nog veel werk te verzetten: de troep die we al in de schuur hebben verzameld naar de stort brengen, diverse meubels verkopen en op marktplaats zetten en dat soort dingen. Dan hebben we nog de planning van ons afscheidsfeest wat de 14e (zaterdags) gaat plaats vinden en allerlei ander geneuzel als het gas, elektra en water opzeggen. Nou, het slapen zal niet meevallen vannacht maar we gaan NU ECHT!

Weer wat nieuwtjes

Afgelopen vrijdag hebben we besloten om hoe dan ook uiterlijk 7 juni te emigreren. Dat was een hele beslissing. Wel heel fijn omdat we nu eindelijk weten waar we heen werken. Aan de andere kant heel spannend. We hopen nog steeds op een huurder maar ook als die niet komt gaan we. Dat is niet zoals we het willen maar aangezien we nu alles hebben om te mogen is het onverteerbaar dat we niet kunnen door het huis. Dat deze beslissing consequenties heeft snapt iedereen maar we willen opbouwen in Canada en niet meer in Nederland waar we al zo bezig zijn met afbreken. Simpel voorbeeld is het werk. Wel afscheid nemen maar nog niet weten wanneer.. het werd zo langzamerhand voor mij bijna ondoenlijk om zonder vol te schieten mensen antwoord te geven op de vraag: wanneer gaan jullie nou? Natuurlijk zijn dat mensen die geïnteresseerd zijn in ons wel en wee maar iedere keer uitleggen hoe de vork in de steel zit vond ik de laatste weken bijna onmogelijk. Nu we het besluit hebben genomen zijn we bezig met: en wat moeten we nu nog doen? In elk geval moeten we het huis leeg hebben als blijkt dat we geen huurders krijgen. Dat betekent nog het een en ander verkopen, wegbrengen en weg geven. Ergens een aantal spullen opslaan en de laatste dozen inpakken. Die dozen gaan we volgend weekend mee beginnen. Zodra bekend is dat we gaan mijn baan opzeggen en dan de laatste dingen doen. Een bezoekje aan oma in Groningen, een laatste keer naar Purmerend (pa en ma) en dan de deur dicht doen. Brrr, het wordt nu wel heel echt. In het gekste geval: dat is als zich een huurder aandient, dan gaan we 5 mei. Ik heb inmiddels Air Transat al gebeld met informatie over een enkeltje. Zij zijn de enige maatschappij die voor een redelijke prijs enkeltjes verkoopt en zij hebben goed mee gedacht. 5 Mei is de goedkoopste datum. 31 Mei of 7 juni zijn daarna alweer 100 euro duurder dan 5 mei. Je komt natuurlijk ook steeds verder richting hoogseizoen.
Inmiddels hebben we ook alle abonnementen en lopende zaken opgezegd. We zitten dus al zonder krant (jakkes die mis ik wel, al is het alleen voor de puzzels) en zo gaan we steeds verder met dingen afbouwen. En dat is nu net wat ik bedoel: ik wil niet verder afbouwen, ik wil opbouwen in Whitehorse. We're coming!

Afscheid van mijn baan

De Kokkel, het dagverblijf voor kinderen met een ontwikkelingsvraag waar ik werk heeft altijd een zomerfeest. Dat is heel leuk en gezellig maar dit jaar is er gekozen om een lentefeest te houden. De reden daarvan is dat dit feest dan nog gevierd kan worden als ik er nog ben. Wij hopen immers dat we de zomer niet gaan halen in Nederland.... Dat vond ik wel heel sympathiek van mijn collega's. Natuurlijk voelde ik ook wel een beetje iets van: ze zullen toch niet, eh... ik ben nog niet weg.... maar iets concreets kon ik niet vinden. Afgelopen maandag dacht ik nog wel dat het raar was dat ik niets maar dan ook niets hoorde over het lentefeest en dat ik ook niets hoefde te doen of te regelen. Maar goed, ach, ik ben ook aan het afbouwen natuurlijk want vanaf 1 April ben ik niet meer de leidinggevende van de Kokkel. Die datum is gewoon gekozen om duidelijkheid te geven over het overdragen van de betreffende functies. Prima.
Gisteravond deed ik heel bewust mijn mobiel in mijn tas omdat ik die uitgerekend vandaag niet moest vergeten. Sta ik vanmorgen op, ligt mijn mobiel op het kastje in de gang naast de slaapkamer. Huh? Wat doet dat ding nou hier??? Op het moment dat ik dat denk gaat hij rinkelen. Ik neem op, is het Ineke, mijn collega met het verhaal dat een bus begeleidster zich heeft ziek gemeld en of ik dan op die bus wil om de kinderen in Dronten op te halen en naar de Kokkel te brengen. Jaaa, daahaag, neem je moeder in de maling. Dat geloofde ik dus niet. Dat was de perfecte smoes om Rob en Frances naar de Kokkel te krijgen. We hebben immers nog maar één auto? Toen vielen alle dingen wel op zijn plek. Het lentefeest was om afscheid van mij als clustermanager te nemen. De bus kwam aanrijden en toen zag ik het al: rode en witte balonnen, slingers en de busbegeleidster zat er gewoon in hoor. Toen we bij de Kokkel aankwamen stonden daar alle collega's in rood/witte kleren, de hele Kokkel vol slingers en tekeningen en dingen die je in Canada kunt vinden. Na een poosje werd ik opgehaald en moest ik naar de grote tuin waar alle kinderen, veel ouders en alle collega's stonden. Het Canadese volkslied werd gespeeld.... Daarna kreeg ik vijf potjes vol typisch Nederlandse dingen om mee te nemen zodat ik het niet zou missen: lucht, water, zand (grond), hagelslag en drop. En vervolgens werd er gezongen door iedereen. Heel, heel veel werk is er verzet zonder dat ik daarvan ook maar iets in de gaten heb gehad. Heel knap en als iemand van mijn collega's dit leest: heel erg bedankt voor alles. En nee, ik heb het niet droog gehouden....
Verder is er nieuws over de mystery guest: er gaat in elk geval niet gekocht worden en huren moet worden onderzocht. Dat is iets wat even duurt dus we rekenen niet meer op de guest en gaan verder met ons eigen plan. Hoewel ik mezelf ervoor heb proberen te beschermen door te denken dat het toch niets zou worden is het wel weer een beetje het dode mus gevoel. Hoewel... dode adelaar is meer het geval. Nou ja, dat zal nog wel vaker gebeuren. Tegen beter weten in gaan we weer mee doen aan de open huizen dag onder het motto: niet geschoten is altijd mis en hoewel ik het dikke onzin vind (er is immers nog nooit iemand in ons huis geweest om te kijken) ga ik voor het geluk een appeltaart bakken. Men zegt: dat ruikt lekker als mensen je huis komen bekijken. Ja, dat klopt, maar dan moeten ze wel eerst binnen zijn hahaha. Het was een bijzondere dag!

the mystery guest

Maandagmiddag sprak ik iemand die erg geïnteresseerd is in ons huis. Vanmorgen kwam de gast koffie drinken om een rondleiding te krijgen door ons huis. Wat de gast betreft gaat het over kopen maar huren wordt ook meegenomen. Het gaat er om dat hij/zij een huis zoekt met genoeg slaapkamers. Voorlopig lijkt 5 genoeg maar misschien zijn zes in de toekomst nodig. Vijf kan in ons huis met gemak, zes wordt (voor ons idee maar voor de gast niet zo) erg krap. Het klinkt allemaal een beetje geheimzinnig maar ik heb een goede reden dat ik niet te veel kan vertellen en ik schat de kans eerlijk gezegd klein in maar hoop doet leven en wie weet hoe een koe een haas vangt.
Mocht het allemaal wel iets worden dan zal ik daar t.z.t natuurlijk alles over vertellen. Natuurlijk mogen jullie in de reacties er naar raden, dat lijkt me leuk.
De gast was heel enthousiast en ziet het wel zitten. Die zei: ik ben een pitbull hoor, als ik iets graag wil.... dan ga ik er voor. Ik hou jullie op de hoogte..... ook als het niks wordt; en dat kan zomaar vanmiddag al duidelijk worden. Dus: duimen maar weer!

even bijwerken

Vorig weekend hebben we Anne Marie en Mark ontmoet. Altijd weer spannend als je elkaar alleen maar via email en later chatten kent. Met Anne Marie was het contact vanaf het begin al leuk maar dat werd steeds leuker en intenser. Zaterdag na Anne Marie's IELTS test kwamen ze om een uur of half zes aan. Gelijk aan de rode wijn en Mark een biertje. Gezellig zitten kletsen en de hartige taarten in de oven. Zo leuk en lekker!
Maandagmiddag kregen we even valse hoop: een collega wist een stel wat een huis zocht in Dronten. Telefoonnummers uitgewisseld en zij zouden voornamelijk geïnteresseerd zijn in huren. Dat zou gaaf zijn! Maar helaas, geen telefoontje gehad. Dat is wel heel zuur hoor, dat we maar niks horen. We kunnen immers al bijna een maand weg en nu zit het huis ons zo dwars. Soms, zoals gisteren zie ik het even helemaal niet meer zitten. Ik heb dan het gevoel dat we er nooit komen. Ja, dat heb ik eerder ook wel gehad, dat klopt. Dus dan maar weer mezelf toespreken en denken: het zal toch wel een keer lukken?
Afgelopen zondag een telefoongesprek gehad met een werkgever die zeer in me geïnteresseerd lijkt te zijn. Hij vertelde dat hij tijdelijk iemand anders heeft aangenomen maar dat hij de datum dat we komen zo snel mogelijk wil weten en dat hij dan met me wil praten over een baan. Dat is natuurlijk helemaal te gek. In het slechtste geval bedoelt hij dat hij me in zou willen inhuren. Dat is al heel leuk maar als ik letterlijk neem wat hij zei dan zou het zelfs kunnen betekenen dat hij al een baan voor me heeft!
Inmiddels zijn er veertien dozen ingepakt en klaar om te verzenden. Er wordt nog hard gewerkt hoor! De zolder is nu helemaal leeg en dat is wel raar. Wat een ruimte in het huis en wat verzamelt een mens een hoop zooi om zich heen.
Gisteren op de chat nog een afspraak met Anne Marie gemaakt: zij komt zondag en dan gaan we er op uit met zijn tweeën of drieën als Frances geen vriendinnen afspraak heeft. Als jullie nu allemaal eens duimen voor een huurder of, liever nog, een koper.... Zet hem op allemaal! Tot de volgende blog.

De eerste zeven dozen

Gisteren en vandaag de eerste zeven dozen ingepakt met van alles wat we nu niet nodig hebben en wat we zeker, op zijn tijd, in Canada willen hebben. Dan moet je denken aan een deel van ons servies, glazen en glaasjes, beelden, theepotten, wat boeken, wat hebbedingetjes en van dat soort spul. Verder dit weekend nog een aantal dingen op marktplaats gezet en voor sommige dingen is totaal geen belangstelling, zoals het ledikantje van Frances en de kinderstoel. Andere dingen verwachtten we niets van en zijn binnen een paar uur verkocht. Ons analoge fototoestel, een werphengel en een portable cd speler waren zo verkocht voor ook nog een leuke prijs. Dat zijn dan weer meevallers.
Verder bedenken wat er nog meer mee moet en daar weer in gaan schiften. De grootste lading zullen boeken zijn. Een hele doos met boeken is weer niet te tillen dus daar moeten we even wat op vinden. Om nu alles op te vullen met oude kranten is ook weer niet geweldig. We hebben dus een leuke uitdaging want kleding kan niet bij de boeken want kleding hebben we gelijk nodig en boeken niet dus voor degene die meedenkt: tips graag maar kleding is net niet wat we in een doos willen stoppen.

paspoorten zijn binnen

Vandaag lag er een briefje in de bus van de postbode dat ik een poststuk op kon halen van de Canadian Embassy uit Berlijn. Ok, rijbewijs en briefje mee en daar kreeg ik een grote envelop in handen met de paspoorten en daarin, jawel, het fel begeerde stempel. En ja hoor, we hadden alweer een nachtmerrie scenario bedacht: eh, mevrouw, u mag deze papieren alleen meenemen als u zich identificeert met uw paspoort. Nee mevrouw, u mag de enveloppe niet open maken zonder dat ik uw paspoort heb gezien... Maar gelukkig ging hier eindelijk de logica gewoon op: rijbewijs was ook prima. Tja, je weet maar nooit natuurlijk.
Na twee jaar, drie maanden en zes dagen hebben we in huis wat we zo graag willen. Hoera!

Carla

In Whitehorse wonen Carla en Lloyd. Carla komt uit Swifterbant (of is het nou Biddinghuizen, ik haal dat steeds door elkaar). Via via heb ik Carla leren kennen, eerst door te mailen. In 2009 is Carla een paar uurtjes bij ons geweest om te vertellen over Whitehorse. Daarna is het contact via mail gebleven.
Gisterochtend kreeg ik van Carla een mail dat zij een huisje voor ons heeft weten te regelen om in het begin in te wonen. Het ligt weliswaar 45 minuten rijden van Whitehorse maar dat is geen probleem. Het geeft ons de gelegenheid om in elk geval te kunnen beginnen. Zij bood aan om ons van het vliegtuig te halen, ons een week onderdak te bieden in hun huis en dan te verkassen naar de "cabin". Zo ontzettend lief. We zijn heel erg blij dat zij dat voor ons willen doen. Dat betekent in elk geval dat we niet met zijn drieën op het vliegveld staan met zes tassen en elkaar aan kijken zo van.. jaha, en nou? Dit maakt het allemaal een stuk concreter.
Deze week verwachten we bericht van de huizen verhuurder en zullen de paspoorten ook wel arriveren. Ik hou jullie op de hoogte. Groetje, Mieke
  

bijwerken

Deze weken staan vooral in het teken van regelen. We hebben een verhuurburo ingeschakeld voor ons huis. Dat lijkt goed geregled te zijn. Ze pakken het gedegen aan en als we hen mogen geloven dan staan huizen niet langer dan twee maanden in hun bestand voordat ze een huurder voor je gevonden hebben. Laat het waar zijn dan komt het allemaal uit zoals we dat graag willen. Vertrekken in mei.
De auto van Rob is verkocht aan een man die er helemaal weg van is en waar Rob het idee van heeft dat zijn lievelingsauto goed terecht gaat komen. Morgenochtend wordt hij opgehaald. De speakers van Rob worden zaterdag opgehaald evenals zijn dvd speler. Oei dat wordt een zwaar weekje. Genoeg tissues in huis gehaald. Daarentegen is het natuurlijk heel fijn dat het huis steeds leger wordt en dat de spaarpot voor Canada steeds een beetje voller wordt. Dan hebben we nog de kledingkast van Frances die ook in de markt ligt en vorige week kwam er iemand vijf kastjes halen. Lang leve marktplaats.
Dan zijn we druk om de zolder helemaal leeg te halen. Bijna alles is weg en vrijdag en zondag gebruiken we dan om de boel in de garage te zetten zodat er in de loop van volgende week veel naar de stort kan.
Ineens hebben we drie gegadigden voor de stellingkasten van de zolder en voor de enorme wissellijsten die we nog hebben. Wie t eerst....... maalt.
Genoeg te doen dus en intussen mailen met Anne-Marie die samen met Mark ook een aanvraag doen voor permanent resident en met Laura die op 13 januari de grote stap heeft gemaakt met Ton en Cheyenne. Ze hebben het erg naar hun zin in New Brunswick.
Groetje, Mieke

Eindelijk de paspoorten in Berlijn

Vanmorgen kreeg ik eindelijk bericht dat onze documenten in Berlijn zijn aangekomen. Het was een heel gedoe. Zondagmiddag ben ik maar eens gaan mailen met de ambassade want ik bleef maar het gevoel houden dat er iets niet klopte. We hoorden maar niks en dat maakte me aardig ongerust. Na eenhele boel heen en weer gemail met Tessa van de ambassade kregen we het duidelijk: het was een foutje van hen want zij dachten dat wij in Nieuw Zeeland woonden. Dat idee hadden ze doordat onze agent daar woont. Daar waren ze door in de war gebracht. Als je namelijk buiten Europa woont dan moet je de envelop via de koerier verzenden. Als je binnen Europa woont kun je ze gewoon aangetekend verzenden. Dat hebben we maandag dus gedaan en vanmorgen dacht ik: laat ik Tessa (van de ambassade) nog even vragen of ze er al zijn. Nog geen kwartier later: ja hoor, gearriveerd. Mooi. Dan kunnen we ze over twee weken weer in de bus verwachten met het felbegeerde stempel er in.
Intussen zijn we heel druk met spullen verkopen, weggooien en opruimen. Wat een zooi verzamel je om je heen zeg. Niet te geloven. Nou ja, het begint er wel op te lijken gelukkig.
Tot de volgende blog. Groetje, Mieke

even opsturen? Dacht het niet (natuurlijk)

En dan denk je: even de paspoorten opsturen.... appeltje eitje, nou natuurlijk niet. Dat kan nooit in één keer goed gaan. Inderdaad.
Op 23 december kregen we het mooie bericht dat we inderdaad het fel begeerde stempel gaan krijgen. Helemaal blij natuurlijk en nog steeds, begrijp me goed.
Allereerst zou Rob zijn paspoort dit jaar verlopen en dat leek ons niet slim dus op 29 december een nieuwe aangevraagd die op 5 januari opgehaald kon worden. Zo gezegd zo gedaan. Vervolgens moeten we een aanzienlijk bedrag overmaken naar de ambassade en daar een officieel betaalbewijs van meesturen met de paspoorten. Rob dus via internet de afschriften aangevraagd want als je een print maakt van je overschrijving staan daar je eigen gegevens niet op. De tijd tussen aanvraag afschriften en ontvangen is een werkweek.
Intussen een klantnummer bij de FedEx aan gevraagd want die hebben we nodig om het spul op te kunnen laten halen door de ambassade.
Gistermiddag kwamen de bestelde afschriften van de bank in de bus vallen: wat denk je.... alleen de afschriften van december. Je kunt alleen van de afgelopen maand afschriften krijgen en niet van de lopende maand. Getver. Wat nu: bellen met de bank natuurlijk. Nou, we hebben het allebei een kwartier geprobeerd maar we kregen geen mens aan de telefoon en het computer menu was niet om doorheen te komen. Wat een service. Ten einde raad ben ik naar de bank gereden met maar weer eens de instelling: ik lust ze rauw, ik ga daar niet weg zonder.... waar heb ik dat eerder gevoeld.
Ik kom daar, vertel mijn hele verhaal vol emotie natuurlijk (zo frustrerend). Zegt die áárdige man: nou mevrouw, dan print ik toch even een afschrift voor u uit met al uw gegevens.... Zal ik er ook nog een stempel van de bank op doen en mijn handtekening toevoegen? Vijf minuten later stond ik buiten met het formulier en konden we eindelijk de ambassade mailen dat we er klaar voor zijn. Pieuw wat een avontuur weer.
Inmiddels kregen we gisteren gelijk een bevestigingsmail dat onze gegevens naar de juiste afdeling zouden worden doorgestuurd. Het gaat er op lijken, wie weet gaan de paspoorten komende week wel richting Duitsland. We hebben nog een  maand......
Groetje, Mieke