gewoon even bijwerken

Maandagmorgen de keuringsarts maar eens gebeld om te vragen hoe het er nou mee staat. Hij vertelde dat hij even moest checken of alles compleet was. Ok, alles is compleet en hij gaat het deze week op sturen. Nu is het te hopen dat hij dit voor woensdag heeft gedaan want dat betekent dat het pakket voor donderdag het land uit is. De post staakt immers? Nou ja, en anders horen we pas na de feestdagen of we de paspoorten nu op mogen sturen, dat is ook wel oké.
Vorige week had ik op het job board van Yukon al een paar keer een advertentie zien staan voor groepsleidster voor kinderen met een beperking en elke keer keek ik er weer naar. Maar omdat ze iemand per direct zoeken had ik hem toch steeds weer overgeslagen in mijn zoektocht naar mogelijk leuke banen. Dinsdagavond besloot ik toch om een email te sturen met de vraag of ze geïnteresseerd zouden zijn als ik in de toekomst zou solliciteren. C.V. meegestuurd en woensdag kreeg ik al gelijk bericht: ze willen me in de portefeuille houden en of ik contact op wil nemen als we ons visum hebben. Daarnaast raadde ze mij aan om een bureau in te schakelen om te laten bepalen in welk niveau van begeleiden in val in Canada. Niveau 1, 2 of 3. Ik dat bureau gelijk gemaild en ook eigenlijk meteen weer bericht terug over hoe het werkt, wat het kost en waar ik het naar op moet sturen. Kijk, dát soort contacten kan ik wat mee.
Verder is het natuurlijk rustig aan het emigratie front. Wachten met hoofdletter maar weer. Wel weer leuke contacten op gedaan met mede emigranten en dat geeft wel afleiding en lol.
Oja, en ik heb mijn instellingen aangepast zodat iedereen een reactie kan geven als hij/zij wil. Groetjes.

voorzichtig heel optimistisch

Afgelopen zaterdag schreef ik het laatste bericht. Ik ben gisteren (maandag) voor bloedprikken geweest zo van: dan hebben we alles gelijk compleet mocht ik vanmiddag bij de huisarts nog steeds hoge bloeddruk hebben. De keuringsarts had immers uitgelegd dat het niet zo erg was met die bloeddruk als ik maar niks aan mijn nieren mankeerde. En dat kon ik bewijzen met een bloedtest. Na een gezellige zaterdag met Fred en Janet en de meiden hadden we het zondag heel rustig. Ik ben 's middags nog even naar de apotheek gereden voor Valeriaan pilletjes onder het motto "baat het niet..... " en daar gelijk maar aan begonnen. Ok, het mag dan misschien echt werken of een psychologisch effect hebben maar het werkte. Ik werd er een stuk rustiger van. Ik ben nooit zo van die dingen maar nu was het belang even te groot om het niet te proberen. Vanmiddag dus naar oom dokter. Hij vertelde gelijk dat de bloed uitslag prima was: niets mis met de nieren en tja, nu je toch hier zit zal ik ook gelijk even je bloeddruk opmeten: 130-90 !!!!
Joepie de poepie, dat is dus dubbel goed. Begint bij mij gelijk de voorzichtigheid om de hoek te kijken want, tja wie weet is het toch niet helemaal goed of wie weet vind die arts nog iets in Rob zijn uitslagen. Ik was immers al zo optimistisch aan het begin en toen kwam er ook iets uit wat geen van ons had verwacht. Kortom, zo zat ik weer (en nog steeds een beetje) in een emotionele achtbaan. Concreet en verstandelijk zijn we dus volledig goed gekeurd zo lijkt het maar de emotie wil nog niet helemaal mee. Dat komt denk ik op het moment dat we het bericht krijgen dat we de paspoorten op mogen sturen. Wat kijk ik daar naar uit! Ik denk dat we dan een heel erg lekker en oud wijntje open trekken en spontaan besluit de volgende dag lekker vrij te nemen om dingen op een rijtje te gaan zetten.
Wat nu verder? Morgen sturen we de envelop met brief van de huisarts, de bloeduitslagen en de uitslagen van Rob zijn suiker geschiedenis naar de keuringsarts, die zal daar vrijdag aankomen waarna de keuringsarts de boel maandag of in het gunstigste geval vrijdag nog zal opsturen naar Berlijn. Volgende week vrijdag zal het daar liggen en dan horen we binnen afzienbare tijd of we de paspoorten op kunnen sturen. Ik bel morgen die keuringsarts om te vertellen wat en dat het er aan komt en dan zal ik ook gelijk vragen hoe de vlag er bij hangt. En er bij hem op aandringen dat hij opschiet met opsturen. Dat is wel van belang want het moet op 5 december allemaal compleet zijn en wat ons betreft allemaal in Berlijn liggen, dan zijn we in elk geval op tijd.
Voor iedereen die weet van de tegenvaller van donderdag: bedankt voor de bemoedigende woorden en de morele steun in de vorm van duimen, aan me denken en hopen op de goede afloop. Tot de volgende blog.. Mieke

Dit is balen

Donderdagavond op naar de arts in Leeuwarden. Ach, zoals ik schreef, beetje appeltje eitje gevoel. Niets bleek minder waar: ik heb te hoge bloeddruk. O, wat baal ik daar van. Nu ben ik gistermiddag naar de eigen huisarts gegaan en ook daar bleek hij te hoog. Nu is het niet vreselijk verontrustend (140-100) maar vooral de onderdruk (de honderd dus) was niet goed. Nu moet het volgende gebeuren: bloed prikken om te zien of mijn nieren wel goed functioneren. Als dat zo is dan is er niets aan de hand en mag ik gewoon door voor de goedkeuring. Als dat niet zo zou zijn...... dan kunnen we het wel schudden vrees ik. Niet te lang over nadenken. Het komt vast weer goed. Het kost me wel veel moeite hoor om dat te denken. Er is ook een emmertje tranen uit gekomen. Het leek zo heerlijk: eindelijk de allerlaatste hobbel in het hele proces. En nu kan/mag het wéér niet in één keer goed gaan. Getverderrie, dinsdagavond hoor ik meer: de uitslagen van de bloedtest. Ik laat het hier even bij. Groetje, Mieke