deel 1 voltooid met vlag en wimpel

vandaag, 16:53
Vanmiddag om half twee waren we in ziekenhuis Lelystad. Alledrie voor een thoraxfoto. Bij de balie aangekomen alle charmes in de strijd om te vragen of de radioloog zo vriendelijk wilde zijn om onze formulieren (Engels natuurlijk) gelijk in te vullen en de foto's op cd te branden zodat we het hele bupsje weer mee konden nemen zonder vertraging. Nou, ze zouden het even vragen. Alle drie met de borst(en) bloot op de gevoelige plaat. Daarna zou het even duren want de foto's moesten natuurlijk wel beoordeeld worden. Ok, kunnen we dan (Rob en ik) intussen even bloed laten prikken? Ja hoor, geen probleem. Dus hup naar het lab en elk twee buisjes bloed weg laten halen voor Aids of andere heftige geslachtsziektes. Dat was eigenlijk met tien minuten ook gebeurd. 
Eerlijk is eerlijk, dit vond ik het spannendste onderdeel. Rob rookt immers genoeg om wat op te lopen en hoewel ik lang niet zoveel rook ben ik natuurlijk ook niet een heilige en paf ik ook een pakje weg in tien dagen. Ik deed het eigenlijk een beetje in mijn broek. Stel... ben je twee jaar bezig, leg je heel wat euro's bij zo'n bureau neer en dan mag je niet omdat je een eng iets in je lijf hebt. Voor die Aids en andere dingen ben ik niet zo bang. Na het prikken kregen we de papieren in een open envelop weer terug en bij geen van drieën is iets gevonden, alles ok. 
Joepie, wat een opluchting. Er van uit gaande dat er niets in ons bloed te vinden zal zijn rest ons alleen nog een bezoek aan oom dokter die ons aan een vragenlijst zal blootstellen en je het hemd van het lijf zal vragen. Nou, dat zal wel goed komen. Afgezien van varkenspootjes en een voorheen geknakt nekje is er verder niet veel loos aan ons. Behalve geestelijk dan maar dat gaan we hem niet aan zijn neus hangen. Je hoeft immers niet alles te vertellen? Om kwart voor drie stonden we opgelucht weer buiten. 
Verder zijn we nu bezig met plannen maken. Stel nou toch dat het bij ons zo snel gaat als bij de anderen die we op het web hebben gevonden. Dan zou dat betekenen dat we ergens in december de paspoorten op kunnen sturen naar Berlijn (en dat hoeft lekker niet via nieuw Zeeland) dan zou dat kunnen betekenen dat we ergens eind januari onze paspoorten terug krijgen met het felbegeerde stempel erin dat we immigrants zijn en dat we dus vanaf die tijd naar Canada kunnen vertrekken. Gaat het ineens wel heel voorspoedig. We hopen voor die tijd nog eventjes ons huist e verkopen. Keep on dreaming of.... keep up the good hope. Elf november moeten we naar die arts maar ik ga maandag bellen op het ook 4 november kan. Scheelt mooi weer een weekje. Bij het volgende nieuws zal ik jullie weer informeren via de blog hoor! Groetje, Mieke