deel 1 voltooid met vlag en wimpel

vandaag, 16:53
Vanmiddag om half twee waren we in ziekenhuis Lelystad. Alledrie voor een thoraxfoto. Bij de balie aangekomen alle charmes in de strijd om te vragen of de radioloog zo vriendelijk wilde zijn om onze formulieren (Engels natuurlijk) gelijk in te vullen en de foto's op cd te branden zodat we het hele bupsje weer mee konden nemen zonder vertraging. Nou, ze zouden het even vragen. Alle drie met de borst(en) bloot op de gevoelige plaat. Daarna zou het even duren want de foto's moesten natuurlijk wel beoordeeld worden. Ok, kunnen we dan (Rob en ik) intussen even bloed laten prikken? Ja hoor, geen probleem. Dus hup naar het lab en elk twee buisjes bloed weg laten halen voor Aids of andere heftige geslachtsziektes. Dat was eigenlijk met tien minuten ook gebeurd. 
Eerlijk is eerlijk, dit vond ik het spannendste onderdeel. Rob rookt immers genoeg om wat op te lopen en hoewel ik lang niet zoveel rook ben ik natuurlijk ook niet een heilige en paf ik ook een pakje weg in tien dagen. Ik deed het eigenlijk een beetje in mijn broek. Stel... ben je twee jaar bezig, leg je heel wat euro's bij zo'n bureau neer en dan mag je niet omdat je een eng iets in je lijf hebt. Voor die Aids en andere dingen ben ik niet zo bang. Na het prikken kregen we de papieren in een open envelop weer terug en bij geen van drieën is iets gevonden, alles ok. 
Joepie, wat een opluchting. Er van uit gaande dat er niets in ons bloed te vinden zal zijn rest ons alleen nog een bezoek aan oom dokter die ons aan een vragenlijst zal blootstellen en je het hemd van het lijf zal vragen. Nou, dat zal wel goed komen. Afgezien van varkenspootjes en een voorheen geknakt nekje is er verder niet veel loos aan ons. Behalve geestelijk dan maar dat gaan we hem niet aan zijn neus hangen. Je hoeft immers niet alles te vertellen? Om kwart voor drie stonden we opgelucht weer buiten. 
Verder zijn we nu bezig met plannen maken. Stel nou toch dat het bij ons zo snel gaat als bij de anderen die we op het web hebben gevonden. Dan zou dat betekenen dat we ergens in december de paspoorten op kunnen sturen naar Berlijn (en dat hoeft lekker niet via nieuw Zeeland) dan zou dat kunnen betekenen dat we ergens eind januari onze paspoorten terug krijgen met het felbegeerde stempel erin dat we immigrants zijn en dat we dus vanaf die tijd naar Canada kunnen vertrekken. Gaat het ineens wel heel voorspoedig. We hopen voor die tijd nog eventjes ons huist e verkopen. Keep on dreaming of.... keep up the good hope. Elf november moeten we naar die arts maar ik ga maandag bellen op het ook 4 november kan. Scheelt mooi weer een weekje. Bij het volgende nieuws zal ik jullie weer informeren via de blog hoor! Groetje, Mieke

oproep medische keuring

14 oktober 2010
Vanmorgen kregen we uit Nieuw Zeeland de verlossende woorden: jullie kunnen voor de medische keuring!! yeh joepie. Dat betekent namelijk dat de rest van het dossier ok is. Anders laat je iemand natuurlijk niet keuren. Dus geen intervieuw in Berlijn en geen verzoek tot aanvulling van mijn diploma zuurkool uit de war halen of lege zakken recht zetten. 
Zo fijn, zo blij.

dossier geopend

17 sep, 10:08
Hallo allemaal, het is nieuws van niks zullen jullie denken maar toch wil ik hem even delen met iedereen die altijd zo belangstellend is. Woensdagavond kregen we in cc een mail van Berlijn, gestuurd aan het emigratie buro waarin ze vragen om de gegevens van onze zaakwaarneemster (Tracy) van het emigratieburo. Nou, dat was het dan. Maar goed: nu weten we in elk geval zeker dat onze envelop niet meer dicht op een anonieme stapel ligt te wachten tot iemand hem oppakt. En hoe gek dit ook mag klinken: we zijn er heel erg blij mee. Immers, nu weten we zeker dat onze papieren in behandeling zijn!!! 
En dan begint bij mij gelijk weer de twijfel: waarom wil Berlijn met Tracy mailen of bellen? Zou er iets niet helemaal goed zijn? Of willen ze aan haar vragen of die malle Nederlanders helemaal van Lotje getikt zijn om naar Whitehorse te willen? 
Misschien is het wel gewoon omdat ze in Berlijn niet goed snappen dat een Nederlands stel in Canada wil gaan wonen en de post over hen uit Nieuw Zeeland komt? Geen idee. We moeten maar weer even geduld hebben en afwachten wat er nu als eerste gaat gebeuren. In theorie zou het kunnen zijn dat we nog iets van papierwerk moeten aanvullen maar dat verwachten we eigenlijk niet omdat alles al door het CIC in Canada is bekeken. Danis er nog een kans dat we op gesprek moeten komen in Berlijn. Dat is een gokje want zo nu en dan halen ze er een envelop uit en gan ze met die mensen in gesprek. Vervolgens weten we zeker dat we voor de medische keuring zullen moeten. Als we die oproep krijgen weten we zeker dat al het voorgaande niet het geval is en dat we de papieren goed hebben. Nou, dat was het weer even voor nu. Als er weer iets (hoe klein ook) te melden valt dan zal ik dat weer op het blog zetten. Allemaal een fijn weekend en ik hoop voor één iemand die dit blog altijd leest dat zij ook snel iets hoort. Fingers crossed!!!!!!!!!

een update

31 aug, 22:01
Beste allemaal, 
Twee weken terug kregen we een brief, via het emigratieburo, uit Berlijn . Het hele zwikkie is binnen en afgestempeld op 14 juli. Dat betekent dat vanaf die datum de procedure van behandeling telt. We mogen er, denken we, wel van uit gaan dat we nu binnen een jaar het visum hebben/kunnen halen. 
We dachten eerst dat het eerste wat nu zou komen de oproep voor een medische keuring zou zijn. Dat is echter niet zo. Ze gaan in Berlijn eerst de papierwinkel weer helemaal door (misschien wat sneller omdat we door een bureau zijn geholpen?) en als alles compleet blijkt  moeten we ons laten keuren. Tenzij er heel rare dingen uit voort komen is de verwachting dat we daar wel doorheen komen. Rob is diabeet, ja, maar dat weten ze al en dat is in de vorige screenings geen probleem geweest en dus zal het dat ook niet worden. Verder hebben we niets onder de leden dus dat lijkt niet een probleem te worden. Nu komt het wachten in het kwadraat want tot de brief voor de medische keuring zullen we niet meer horen en kunnen we ook totaal geen invloed meer uitoefenen. Hoewel we niet konden wachten tot dit moment zou komen lijkt dit toch het moeilijkst te worden. We hadden voorheen toch meer het idee van bezig zijn met de plannen en iets aan te kunnen doen. Dat is nu niet meer zo en hoewel het soms zó frustrerend was is dit ook niet echt geweldig. Ik wil niet meer terug hoor, begrijp me goed maar zo'n lange (misschien wel een half jaar) radio stilte is ook maar niks. Ik hoop dat jullie het nog kunnen volgen. 
Zodra we meer weten zal ik gelijk weer toevoegen hoor. Groetje maar weer. 

next step(s)

24 mrt, 21:56
Het is woensdag 24 maart en vanavond zijn we naar het gemeentehuis geweest om voor de tweede keer een VOG te halen (verklaring omtrent gedrag). Jaaaa, dat hebben we vorig jaar ook al gedaan maar je weet maar nooit wat die idiote lui  die naar ons prachtige land willen verhuizen in een jaar allemaal hebben uitgevreten. Grote kans dat we over precies een jaar weer eentje moeten halen. Volgens mij denken de mensen van de immigratiedienst dat we het geld hier op ons rug hebben groeien want die dingen kosten 30 euro per stuk.... tel uit je verlies. We kregen vorige week de formele brief met wat we nog moeten aanvullen voordat Berlijn alles compleet heeft. Opnieuw moeten we een formulier tekenen dat we al twee keer eerder hebben getekend, de VOG's dus én een verklaring van een notaris dat onze geboortebewijzen en trouwbewijzen echt echt echt echt ècht zijn. Gelukkig doen ze dat laatste voor ons in Nieuw Zeeland want anders moesten die krengen eerst weer hierheen, dan door de notaris gekopieerd en dan weer terug naar Nieuw Zeeland. Scheelt al gauw een maand tijd. 
Zaterdag hebben we open huis van de NVM en Rob is razend druk geweest om de boel in en om het huis tip top in orde te maken. Vooral om het huis leverde 600 kilo aan troep en snoeihout (van wilgen vooral, dat was al de helft). 
Verder dromen we wel van het krijgen van een baan, ik hou het jobboard wel aardig in de gaten en schiet zo nu en dan eens een pijltje maar zoals iedereen al (begrijpelijk) zegt is het zo goed al ondoenlijk om hier vandaan een baan te krijgen in Canada. Raar ? Nee hoor, vind ik niet. Stel je het eens andersom voor: je hebt een vacature en je krijgt in het slechtste geval twee kandidaten. Éen uit nederland en één uit Canada..... als je dan bedenkt hoeveel papierwerk en tijd het je gaat kosten om iemand binnen te halen zet je de advertentie toch liever nog een keer dan met een malle Canadees in zee te gaan?? 
Afijn, jullie zijn weer een beetje bij en ik ga zo douchen, nog wat drinken en naar bed... tot volgende keer.

joopie the poopie....

4 jun, 08:30
Hey allemaal, eindelijk kregen we gisteren bericht: alles is echt compleet en begin volgende week, als alles bij elkaar geharkt is, wordt het opgestuurd naar Berlijn. 
Ik was alweer erg ongerust: is die enveloppe nu wel of niet aangekomen, straks halen we de deadline niet en zo. Dus gisteravond heeft Rob naar Rob C gemaild die bij het bureau werkt met de vraag of het spul nou al binnen was. Om tien voor half twaalf ging de telefoon: Rob C met het verhaal dat alles binnen is én...... dat er door de veranderde procedure veel minder tijd overheen gaat dan voorheen. Hij denkt dat we binnen drie tot vier maanden de oproep krijgen voor de medische keuring en dat we tegen deze tijd volgend jaar in Whitehorse zouden kunnen wonen. Voordat de procedure veranderd is duurde het twee jaar in Berlijn!!!! Nu dus net een jaar. Dat is wel heel geweldig nieuws. 
Ik krijg daar altijd heel erg de kriebels van. Natuurlijk zitten we nog met een huis probleem maar daar laat ik nu mijn blijheid niet door verpesten. Even lekker niet bij stil staan en genieten van het moment.

final step (certainly hope so!!!!)

21 mei, 09:04
Hallo allemaal, het is vrijdag 21 mei en woensdag hebben we (het staat zwart op wit maar je weet maar nooit met die malle canadezen) de allerlaatste envelop naar het immigratie bureau gestuurd met daarin de afschriften van de bank van het afgelopen half jaar.  
Het was weer een heel verhaal. We zouden moeten bewijzen dat we 15,000 euro op ionze rekening hebben staan. Zonder nou gelijk iedereen te voorzien van gegevens over onze financiele situatie denk ik dat ik er wel van uit kan gaan dat weinig mensen dat op hun (gewone, lopende) rekening hebben staan. Nou, wij ook niet hoor! Gelukkig hebben we wel wat maar dat staat ergens anders geparkeerd. Dus Rob mailen met het bureau en dat moest weer eens overlegd worden met een advocaat. Na anderhalve week ja hoor, het mocht ook anders dus.... pfff.  Maar ja, we moesten dus wel alle afschriften van de bank van het afgelopen half jaar opvragen en opsturen. Ok, maar dat moet natuurlijk besteld worden want een printje nemen ze geen genoegen mee, tell us something new. Daar zijn we zo langzamerhand aan gewend. Dat duurde natuurlijk weer bijna twee weken en nu is het dan zover, de allerlaatste enveloppe is richting nieuw Zeeeland. Hehe. 
Dat is ook maar net op tijd. Het is namelijk zo dat zo'n envelopje er bijna twee weken over doet om in Nieuw Zeeland te komen en vanuit nieuw zeeland duurt het natuurlijk dan ook twee weken voor dat het hele pakket in Berlijn ligt waar het uiteindelijk moet komen voor de definitieve aanvraag voor het visum. En de boel MOET voor 26 juni binnen zijn anders kunnen we overnieuw beginnen. Ja doei. 
Berlijn roept dat het maximaal twee jaar kan duren voor je je visum kunt krijgen. Gelukkig hebben we de lijst uit 2009 gevonden van de embassade waarop staat dat in 90% van de gevallen mensen binnen 10 maanden een visum krijgen. In 30 % van de gevallen zelfs binnen een maand of vier. Who knows. 
Het zit ook allemaal wel een beetje tegen hoor: de euro die keldert (eerst kregen we 1.55 dollar voor een euro, nu is daar nog maar 1,25 van over), de beurs die keldert en de berichten over de hypotheekrente aftrek die de huizenmarkt weer negatief in het daglicht stelt. Wat mij betreft mag de boel wel weer een beetje aantrekken. 
Wie dus nog een stel weet die ons huis wil kopen, mag het zeggen, een dikke bos bloemen is het minste wat je er voor zult krijgen. Een lekkere fles wijn kan over gepraat worden. 
Als het dus (laat het een keer waar zijn) een keer meezit zou het zo kunnen zijn dat we in de zomer van 2011 naar ons nieuwe land kunnen verhuizen. Duimen jullie mee?????

Wat nou, koud....

11 dec 2009, 16:06
Iedereen die we spreken en die we vertellen waar we heen willen roept: o, nee dat zou mij veel te koud zijn! Ja, vergeleken met de kwakkelwinters die wij hebben is het daar inderdaad koud. Maar nieuwsgierig als wij zijn hebben we nieuws: het is in Yukon op dit moment het warmst van heel Canada . In Saskatchuan vriest het nu 45 graden en met de wind erbij heb je een gevoelstemperatuur daar van boven (onder?) de min vijftig! In Whitehorse is het maar 25 onder nul hoor! Dus eh, waar hebben we het over? 
Vanmorgen ging de telefoon en daar kwam Nieuw Zeeland door: of mijnheer Evers thuis was. Nee, maar ik ben zijn vrouw en is also kwaait goed in hur English so cum but up. Nou, ze wilde even weten of er iets veranderd was in onze situatie. Of we ziek waren of dat er iemand van baan veranderd was. Nee hoor, niks nieuws onder de zon. Okay, that is great news, have a nice day, bye. Ok, nu zijn we wel eens eerder gebeld door het emigratieburo (hoofdkantoor in nieuw Zeeland) maar dan was het 's avonds. Bij hun is het immers 12 uur later dan hier dus.... dan heeft ze om tien uur savonds gebeld. Welke gek...... Ik hoop dus dat ze al iets hebben gehoord uit Canada (kan bijna niet want dat is wel heel erg snel). Want: natuurlijk weet je dat als je bij een emigratiekantoor werkt wat met europa te maken heeft dat je rekening hebt te houden met het tijdsverschil. Maar ze had ook even kunnen wachten tot maandag of 12 uur eerder kunnen bellen, dan hadden wij gisteravond om tien uur dat telefoontje gehad. Nou ja, we zullen het wel merken, zodra het eerste ja er definitief is ga ik jullie allemaal wel berichten hoor! 
Lieve canadese groeten (goooooood for yououou)

Niet veel meer nieuws maar wel genieten!

20 feb, 12:16
Joepie de poepie, het is echt waar, de eerste goedkeuring is binnen. Ik heb de brief gelezen en er staat eigenlijk niet veel meer nieuws in dat dat. Dat betekent dus dat alles wat me met best veel moeite hebben aangeleverd goed genoeg is voor de 67 punten die we nodig hadden. De volgende stap weten we niet helemaal zeker maar het lijkt er op dat alle papieren gewoon nu door het emigratiebureau naar Berlijn worden gestuurd. In de loop van de tijd zullen we wellicht (eigen invulling) nog eens eeen nieuwe VOG (verklaring omtrent het gedrag) moeten aanleveren want die is inmiddels een jaar oud en je weet natuurlijk maar nooit wat we in dat jaar allemaal uitgevreten hebben....  
We hebben even met zijn drieen gegeten bij de Rede en dat was heerlijk.  
Zondag of maandag stuurt Ron, als we nog niks hebben gehoord van het bureau een mail om te vragen wat er nog moet gebeuren en wie dat dan moet doen. We zijn benieuwd. Ik hou jullie allemaal op de hoogte. 
Groetje, Mieke

eerste ja is binnen!!!!!!!!!!!

17 feb, 13:23
Even volledig illegaal op het werk een snel berichtje, ik vertel wel uitgebreider later in de week maar vanmorgen hebben we het eerste ja gekregen van de immigratiedienst in Canada. Dat betekent vooral dat de papierwinkel in orde is en dat het spul naar Berlijn wordt opgestuurd. IK weet nog niet precies wat er allemaal in de brief staat en wat we evt nog moeten doen maar ik hou jullie allemaal wel op de hoogte. In het weekend of vrijdag zal ik het hele verhaal wel even doen. 
Mieke 

eerste bericht uit Canada

6 dec 2009, 15:41
Ja hoor, drie weken geleden kregen we het eerste bericht uit canada. In Sidney in Canada zijn onze papieren het eerst gestuurd. Daar doen ze de voorcontrole voor de uiteindelijke visumaanvraag in Berlijn. Ze hopen op deze manier de hele looptijd te verkorten en te bespoedigen. Dat bleek want wij hadden niet eerder bericht verwacht dan rond de feestdagen/oud en nieuw. Het bericht kwam eerst rauw op mijn dak vallen: we moesten de info over mijn functie aanvullen met een vertaalde taak- en functie omschrijving. Nou dat weer dacht ik eerst maar later toen Rob het me uitlegde zag ik ook in dat het eigenlijk heel positief was. Ik heb immers mijn diploma niet officieel enzo? Lees eerdere blogs maar even. Dus alleen dit was eigenlijk een verrassing. Dat was dan ook zo gepiept, hoewel, Rob heeft dat gepiept en dan is het makkelijk om te zeggen dat het een eitje is. Hij is er toch wel een dag of twee mee zoet geweest. Dus alles ingescanned en opgestuurd per email maar ook per post. Nu hopen dat we niet weer onderaan de stapel zijn gefrommeld en dat we (we hopen rond half februari) weer snel bericht krijgen. Inmiddels zijn we al meer dan een jaar bezig jongens, wat gaat de tijd hard. Ik heb ook met een paar nederlandse vrouwen in Canada contact per mail. Dat is wel heel leuk. Carla, komt uit Swifterbant, woont al jaren lang met haar hubby in Whitehorse en is hier vorig jaar ook even geweest om te kletsen. En met Monique die vlakbij Calgary woont die ik heb opgedoken via Hyves. Zij wonen net een jaar in Canada en zijn heeft veel info over hoe en wat en wanneer je moet verhuizen, wat ze hebben meegenomen enzo. Wij weten nog steeds niet goed waar we de keuze gaan maken. Dat we spullen meenemen is zeker, maar welke en waar stop je met de keus? We willen in elk geval kasten meenemen. We hebben een paar antieke gevallen en ook een paar met emotionele waarde. Niet alles kan mee, daarvoor hebben we veel te veel spul. Maar goed: een voorbeeld: pannen en servies gaan mee, servies is net een paar jaar geleden aangeschaft voor veel geld en we hebben hele fijne pannen. Maar dan. Neem je je bestek ook mee? Of koop je daar nieuw? En al je andere aanhangende troep zoals schaaltjes, opbergdosies, spatels, weet ik veel. Kijk, over mixers en soortgelijk spul hoeven we niet na te denken, die doen het daar niet of gaan binnen no time kaduuk, de elekra is daar heel anders dus daar is het binnenwerk niet geschikt voor. Dat is dus heel wat anders dan een verloop stekkertje ertussen zoals in andere landen. Die hebben alleen andere stopcontacten, geen ander voltage en amperage. Dat geld dus ook voor tv, radio, naaimachiene (snik) en alles wat op elektra gaat. Als jullie dus over twee jaar denken: goh, ik ben toe aan een nieuwe....... denk dan aan ons, wij moeten het kwijt. 
Zodra het eerste ja officieel binnen is zal ik jullie allemaal een berichtje sturen. 
Tot de volgende blog............

Yes weer een keer iets positiefs!

21 aug 2009, 11:24
Hallo allemaal, het is een tijdje heel erg stil geweest omdat al onze papieren vertaald moesten worden. Dat is nogal wat hoor: ik gok een dikke twintig documenten en dan dus 38 cent per woord. We kregen dinsdag de rekening. Brrrrr. Daar kun je leuk van met vakantie als je het walletje een beetje bij het schuurtje houdt. Maar goed; het goede nieuws: Maandag morgen kwam collega Ellen met een kadootje. Nee, niet jarig, niks te vieren, zomaar! Er zat een canadees vlaggetje, een shirtspeldje en een opplakdingetje voor op een shirt in. Hartstikke leuk! Ik zei nog: wie weet brengt het ons geluk! Een uur later maak ik mijn mail open: mailtje van Rob dat de papieren naar de eerste check worden opgestuurd. EINDELIJK. Dat betekent dat ze nu eerst naar Sidney in Canada (nee ik vergis me niet) gaan, als zij ja zeggen dan gaat het vervolgens naar Berlijn. In de winter van 2010/2011 zullen we, schatten we, het definitieve antwoord krijgen. We hopen dan dus om in de zomer van 2011 (als de hut verkocht is) te kunnen vertrekken. Schrijf het dus maar vast in de agenda's dan kunnen jullie ons allemaal komen uitzwaaien. 
Rob heeft vorige week een enorme stapel troep uit de garage samen met een vriend van ons naar de milieustraat versjouwd. We hebben nu een balzaal van een garage. Dat hadden we natuurlijk al maar dat kon je niet meer zien. 
In het allergunstigste geval (en dat is echt wishful thinking) zouden we zomer 2010 nog kunnen redden maar at hangt ook heel erg van de verkoop van het huis af. Dat zou zuur zijn: hebben we het definitieve ja en dan kunnen we nog niet omdat we het huis hier nog hebben..... nou ja, we zullen zien. Er zijn woensdag in elk geval kijkers bij de buren geweest. Er zit een béétje leven in de brouwerij.

wanneer moeten we Bea inschakelen?

9 jul 2009, 22:40

Het is alweer een beetje bekoeld maar maandagavond stonden de tranen me weer eens in de ogen. Nu heeft de studentenadministratie op verzoek een verklaring gestuurd waarin staat dat ze niet meer in staat zijn om de gegevens en cijfers van mijn HBO opleiding te verstrekken simpelweg omdat het meer dan tien jaar geleden is dat ik die opleiding gedaan heb. Dit was dus al nadat ze een verklaring hebben gemaakt dat ik die opleiding heb gedaan en het diploma heb behaald. Nu kregen we vanuit het emigratieburo het verzoek om in bijzijn van een notaris en de directie van de HBO een verklaring te krijgen dat dit echt de waarheid is. JEZUS (sorry hoor) ik dacht even: waarom vragen we Beatrix niet gelijk? Nu moet ik eerlijkheidshalve zeggen dat de laatste verklaring nog niet is aangekomen in Nieuw Zeeland dus wie weet gaan ze nog overstag als ze hem zien maar ik heb er een hard hoofd in. Daarnaast: lekker dan, zes weken vakantie dus geen HBO open en dus zo weer drie maanden verder voor we dit weer geregeld hebben. Soms zakt de moed me toch zó diep in de schoenen!!! 
En dan nog: gaan we wel of niet in oktober naar canada. Zoals het er dus nu uit ziet heeft het niet veel zin want tegen die tijd liggen onze papieren hoogstwaarschijnlijk nog steeds niet in Berlijn door het vele gezever over dat diploma. Tja, dan heeft het niet zo veel zin om te gaan kijken voor een school voor Frances en eventueel werk voor ons. Dat we er ook gewoon naar toe kunnen met vakantie.... tja tuurlijk willen we dat graag. Maar hoewel we voor zowat de helft van het geld erheen kunnen als je het vergelijkt met het hoogseizoen kunnen we het geld dan beter bewaren voor een andere keer want het blijft gewoon veel geld. Maar ja, wie weet verkopen we het huis voor die tijd (lol) en gaat het ineens een stuk harder. En er is ook nog een kans dat we ons niet in kunnen houden en er toch voor de leut heen gaan onder het motto: doe wat je niet laten kunt. We zullen het zien. Deze week heb ik weer even een bui van: we komen er noooooit. 

Hoe het er mee staat

27 jun 2009, 12:00

Sinds vorige week vrijdag hebben we het huis te koop: 429.000 is de vraagprijs, best keurig vinden wij en de mensen die we spreken. Gistermiddag is er een bordje in de tuin geplant en nu maar hopen op belangstelling. De mijnheer van de makelaar gaf ons weer een beetje hoop door te vertellen dat er weer vijf bezichtigingen waren geweest op de golf sinds maanden helemaal niets. Ze hebben de indruk dat er weer een beetje beweging in komt. Dat zou fijn zijn. Om even te beginnen met het einde van de vorige blog: we hadden het huis net een dag te koop en toen haalden de buren hun bord uit de tuin...... Zou ik dan toch gelijk krijgen? Nee zo blijkt: de buren zitten een prijsklasse hoger en met vier huizen in min of meer dezelfde prijsklasse wilden ze het bord na vierenhalf jaar (en nog geen enkele kijker) wel uit de tuin hebben. Oke. 
Verder hebben we de laatste zaken op de bus gestuurd. Ik zal even iets uitleggen: we doen de visum aanvraag via een emigratieburo. Om het eenvoudig te maken zit er een kantoor in Amsterdam dat volgens mij alleen potentiele klanten werft en verder niet veel doet. Dan zit het hoofdkantoor in nieuw zeeland. Dat komt omdat het emigratieburo mensen helpt die naar Australie Nieuw Zeeland of canada willen emigreren en het kantoor zit dus in Nieuw Zeeland. Vervolgens zit het buro wat de voorselectie voor Canada doet in Sydney in Canada (nee, niet in Australie) en de ambassade die de aanvraag echt voor t eggie doet zit in Berlijn. Onze enveloppen gaan dus: Dronten-Amsterdam-Nieuw Zeeland- Canada-Berlijn. Als ik het dus heb over Nieuw Zeeland betekent dat niet dat we de plannen ineens hebben gewijzigd. Ik geef toe, het lijkt simpeler om het zelf te doen maar dat is het niet. Maar je namelijk een vormfout bij de aanvraag voor het visum dan krijg je alles retour, vervallen alle documenten en kun je helemaal opnieuw beginnen. Dat betekent dan dus ook helemaal onderaan de wachtlijst en dat kan je jaren kosten. En die jaren hebben we niet en willen we ook niet gebruiken. 
Ik hou jullie op de hoogte, groetje en tot volgende keer, Mieke 

Wat er aan vooraf ging

•  

9 jun 2009, 22:59

Ik begin maar een beetje met het meest malle en ook denk ik het malste (mals/malser/malst) verhaal van de roman: hoe verkrijg ik een formulier. Een van de dingen die je onherroepelijk nodig hebt is een internationale verklaring dat je echt bestaat: een geboortebewijs. Goed, ongeveer in december, niet de makkelijkste maand om iets voor elkaar te krijgen ging Rob naar het gemeentehuis in Dronten voor informatie over dit ding. Vriendelijk werd hem uitgelegd dat we dan óf naar de gemeente van geboorte moesten óf per brief de aanvraag moesten doen. Aangezien Rob een Amsterdammer is, Frances in Blaricum is geboren en ik uit een gehucht kom in noord-oost Groningen leek het ons het handigst om t spul schriftelijk aan te vragen. Daarvoor moesten we een briefje schrijven met wat we precies wilden hebben, een kopie van ons paspoort bijsluiten, opsturen en dan zou er een rekening komen van 11 euro. Als we die hadden betaald zou het internationaal geboortebewijs per post worden afgeleverd. Appeltje-eitje. Ja, dahaag. Dat had je gedroomd. Aangezien het durpje waar ik vandaan kwam al zo'n tien keer van gemeentenaam was veranderd leek het mij slim om even te googelen en er zo achter te komen hoe de gemeente nu heet. Dat bleek gemeente Bellingwedde te zijn. Het leek me slim om ze even te bellen om te vragen of dat ook echt zo was. Het volgende telefoongesprek was een soort van Herman Finkers toneelstuk: 
tuut, tuut, "gemeente Bellinwedde goei'dag". Ja, goedemiddag u spreekt met Mieke Evers. Ik heb een internationaal geboortebewijs nodig en ik wil even navragen of ik bij de goede gemeente ben. 
"mag ik uw naam'n ev'n voluit hebb'n"? 
Ja hoor, bla bla. "geboortedatum dan"? veertien januari 1966. "Ja hoor, komt voor mekaar, u bent an 't goede adres". 
Vervolgens vertel ik wat wij denken te weten over de brief, het kopietje paspoort, opsturen en dan rekening en dan papiertje krijgen. "Ja, dan kan zo. Maar t kan ook anders....." IK: o, hoezo? 
"Nou, ik hebbu ja an de telefoon"? Ik: ja... dat klopt, maar hoe moet het dan anders? "Nou, als u mij nou eev'n elf euro overmaakt dan stuur ik m u ja gewoon ev'n toe"! Drie dagen later hadden we m al binnen! Geweldig! Ik dacht, naief als ik ben: wat daar kan kan ook in Mokum en in Blaricum! Dacht t niet. Oke, gewoon papiertje, kopietje en hups op de post. Binnen een week hadden we het bewijs dat Frances bestaat (fijn om te weten wel). Maar toen Amsterdam. Het duurde al met al vijf weken voor we het eerste bewijs kregen: het nederlandstalige geboortebewijs van Rob waar we dus helemaal niks aan hadden. Rob weer een brieffie geschreven met de uitleg dat het verkeerd was gegaan, en de vraag of we nu dan een internationaal bewijs konden krijgen. Omdat we nu een speciefieke afdeling wisten dachten we: dat scheelt vast een week. Na vier weken nog niks. Rob bellen met de gemeente Amsterdam: 
"Goeiemiddag, Amsterdam burregersake" Rob legt uit en vraagt waar het bewijs blijft dat hij bestaat. "Ja meneer, dat mot niet zo dat mot via internet...." Rob: ja, maar mijn vrouw en dochter hebben ook.... 
"Kenniet meneer, dat is folkome illegaal! Die bewijse sijn niet geldig, dat ken niet so weze". Afijn, na oeverloos heen en weer geouweleuter bleek dat hij in Amsterdam toch echt via internet moest aanvragen. Na negen weken heen en weer gezeul en gedoe had ook Rob binnen drie dagen zijn internationale geboortebewijs binnen. 
Als wij vervolgens op internet googelen naar bijvoorbeeld emigratieverhalen van Nederlanders missen wij dit soort handige tips waardoor we weken eerder klaar zouden zijn geweest met het binnen halen van alle paperassen. We denken er dan ook serieus over om een boek te schrijven over deze dingen voor anderen die op het zelfde spoor terecht komen. En nou ja, in de winters van Yukon heb je tijd zat. Die duren zeven maanden. Ritmisch kantklossen kan altijd nog.

Het gaat er op lijken

•  

Beste allemaal, zoals de meesten van jullie wel weten willen Rob, Frances en ik emigreren naar canada. Dat is een hele klus. Nadat we ruim vijf maanden bezig zijn geweest met het verzamelen van allerlei papieren en documenten hebben we de enveloppe met 400 gram papierwerk verstuurd naar het emigratieburo. Na de eerste controle bleek dat we nog drie dingen misten: een verklaring van de HBO opleiding dat ik daar echt gestudeerd heb (ik zou misschien mijn diploma wel eens met bonnetjes bij de C1000 hebben kunnen verdienen), een cheque om de ambassade te betalen en een internationale verklaring dat we getrouwd zijn. Nee, een door de notaris gecopieerd trouwboekje zou je ook wel eens kunnen hebben verkregen op illegale manier. Dus aan de slag maar weer. Zoals aldoor blijken de simpelst te regelen zaken een drama te worden. Neem nu de cheque. Rob had een gesprek afgelopen donderdag met een bankman in Bussum (waar een financiele adviseur zit, die zit niet in Dronten en we hebben jaren in Bussum gewoond, vandaar). Rob vraagt of er een cheque gemaakt kan worden. Nee, dat is uit de grijze oudheid, je kunt alleen een internationale overboeking doen via internet. Cheque is niet meer mogelijk , dat doen we al jaaaaren niet meer. Wij mailen met het emigratieburo: zus en zo, kan niet wil niet gaat niet. Emigratieburo: tja, raar maar het kan/mag/lukt alleen met een cheque. Dat was dus een patstelling. Rob helemaal vastgelopen, wist het echt niet meer. Waarop ik zei: als ik nou gewoon eens gekke Gerritje speel en hier in Dronten de bank binnenloop en vraag of ze een cheque voor ons willen regelen? Ok, ik gistermiddag de bank in: kunnen jullie..... 
zegt de mevrouw achter de balie (die alle klanten het eerst ziet/spreekt en vervolgens moet doorverwijzen) nee, dat kan niet, we doen al jaren niets meer met cheques. Waarop ik aandring en zeg dat het toch echt zo moet omdat ze in het land waar we heen willen niets anders accepteren (ik had inmiddels bedacht: ze krijgen me hier niet uit voordat ik een cheque heb geregeld, je bent een bank of geen bank). Ogenblikje..... er komt zo iemand bij u. Er komt een aardig mens op me af, neemt me mee in zo'n spreekkamertje en vraagt wat de bedoeling is. Ik uitleggen. Zegt dat lieve mens: u kunt via internet een cheque zelf bestellen, dan wordt ie bij u thuis bezorgd en dan kunt u hem opsturen naar de begunstigde. Daar zijn we pvdrnsnt vijf dagen over bezig geweest. Uiteindelijk lukt het allemaal dus wel maar je moet wel een lange adem hebben hoor! 
Vervolgens is het nieuws dat we omstreeks volgende week ons huis te koop gaan zetten. Immers: dat kan wel effe duren en als het onverhoopt (je weet maar nooit, zou het ons een keer meezitten) snel verkocht wordt worden onze mogelijkheden veel groter zowel op financieel als op praktisch gebied. Dus: als jullie iemand weten die geinteresseerd zou kunnen zijn in ons huis dan horen we het graag. 
Wat wel een béétje jammer is is dat er al vier huizen (van de zeven) in onze straat te koop staan. Of zou het zo zijn dat zij allemaal massaal hun bordje weghalen omdat wij willen vertrekken ? 
Gelukkig zijn wij wel de op één na goedkoopste van de vier. 
Ik zal mijn best doen om het weblog bij te houden, ik vond vandaag eindelijk een manier om jullie op de hoogte te brengen/houden van de stand van zaken zonder iedereen afzonderlijk te moeten berichten. Nou, als er nieuws is dan schrijf ik wel weer. Groetje van Mieke