Nog zes dagen!

Tjonge jonge wat een week: maandag ben ik naar het werk gegaan en kreeg ik s morgens bezoek van een collega en van drie collega's van de afdeling P&O. Dat was heel leuk en de vragen vlogen me om de oren. Helaas ben ik afgelopen zondag verkouden geworden en het hoogtepunt van de snotvalling was maandag, ik kon geen tien minuten onder tissues, verschrikkelijk. Zelfs mijn ogen deden mee, het zag er allemaal niet uit. Gelukkig was het dinsdag een stuk beter: nog steeds verkouden maar op een beetje normale manier. Dinsdagmorgen heb ik een heel leuk formeel afscheid van de Kokkel gehad: alle kinderen en collega's bij elkaar in de gymzaal en daar werd ik toegezongen en werden er (heel ware) dingen over me gezegd. Vooral leuke gelukkig. Daarna kreeg ik een kado van de kinderen en een kado van de bus begeleiding. Van beide een mooie bedel voor aan mijn armband. Daarnaast een prachtig fotoboek van het lentefeest in het teken van ons vertrek en een map met knutsel A4 vellen van alle collega's. Echt gaaf. Van een aantal kinderen en hun ouders lieve kaartjes, van sommige collega's ook nog. Ik ben echt heel erg verwend. Ik zal ze allemaal zó missen, vooral de gekkigheid onder elkaar en de grappen. Maar ook de serieuze zaken zal ik missen. Gelukkig heb ik het fotoboek waar bijna iedereen op staat.
Vervolgens was mijn afscheidsreceptie bij café Max, een café in Lelystad wat mede gerund wordt door cliënten van Triade. Het was heel gezellig en er waren best veel mensen. En weer ben ik heel erg verwend: cd-tjes, flessen wijn, allerlei Holland spullen zoals pannenlappen, oven wanten, sleutelhanger en weer een bedel voor mijn armband van Triade. s Avonds zijn we met de clustermanagers en onze directeur nog uit eten geweest en van hen.... twee bedels. Ik heb nu een heel rijtje bedels met mooie herinneringen aan Triade. Het was een dag met een lach en een traan: wat liggen die emoties dicht bij elkaar zeg! Er is wat afgesnotterd. En niet alleen omdat ik verkouden was. Vooral ook de knutsels van de collega's zijn zo leuk en ontroerend, dat is zo leuk om te lezen.
Het was moeilijk om de slaap te vatten gisteravond en dat lukte dan ook helemaal niet.
Vandaag met Frances naar school voor haar afscheid en daar kreeg ook zij een boek met A4 tjes van al haar klasgenoten. Wij brachten taart mee en dat werd wel gewaardeerd. Een van de vriendinnen van Frances had het zo moeilijk, die begon te huilen en hop, ik deed gezellig weer mee. Gatver, hou es op. Van haar mentor kreeg ze vanmiddag hier thuis een zelfgemaakte tekening van een paard: prachtig!
Verder de laatste zes dozen naar de buren gebracht en ons bed gedemonteerd. Vanaf vannacht slapen we dus op de grond, morgenavond wordt de hele slaapkamer opgehaald, gaan we naar de kapper en gaat Rob op de valreep nog even een allergie test doen bij de huisarts. En zo zijn we lekker bezig. Ik weet niet of ik nog de tijd vind om nog meer te bloggen maar mocht dat niet zo zijn, vanaf het moment dat we in Whitehorse gaan bloggen gaat ons nieuwe blog lopen. Let dus op:  www.dronten2whitehorse.blogspot.com  
Daar kunnen jullie lezen hoe het ons vergaat in het verre westen.

marktplaats...

Vanavond kwam iemand een tv kastje halen die we op marktplaats hadden staan. Het was een vrouw die gereageerd had. Werd er aangebeld, een vrouw van een jaar of vijftig met haar dochter, ik schat haar half twintig. Baby van drie maanden mee. Handig! ze hadden een fiat punto bij zich waar de kast in moest. Na even babbelen vroeg ik of ze misschien ook een ledikantje konden gebruiken voor de baby. Ja, daar waren ze heel blij mee. Dus dat geval ook naar beneden gesleept en alles paste precies in het kleine autootje. Maar toen... oma en baby moesten natuurlijk ook nog mee. Afijn, oma op de voor stoel met haar voeten in de maxi cosi en de baby onbeschermd op schoot. Levensgevaarlijk natuurlijk. Boven dien kon de klep van de auto niet meer dicht. Die met een dun touwtje dichtgebonden en daar gingen ze. We hopen dat ze niet zijn aangehouden door weg misbruikers. Morgen komt iemand het bankstel halen, we hopen dat die een iets grotere auto meenemen...
Vanavond op facebook met Liesje gechat. Zij hebben ook plannen om te emigreren en via de weblogs altijd contact met elkaar gehad. Liesje schreef al een keer: we moeten elkaar eigenlijk nog een keer ontmoeten. Na even bellen gelijk maar voor morgenmiddag afgesproken. Het telefoongesprek was al zo leuk dat ik er heel veel vertrouwen in heb dat ook dit weer een leuke ontmoeting zal zijn.
Dan nog minder leuk nieuws: Mark en Annemarie zijn afgewezen door Sydney (Canada) om een PR card aan te mogen vragen. Dat is echt heel raar. Annemarie wil op haar verpleegkundige zijn de aanvraag doen en in Sydney erkennen ze haar (vele) diploma's niet. Zij gaat de 18e naar Sundre om daar stage te lopen en haar assessment te doen. We hopen dat ze haar daar een joboffer gaan geven zodat ze op Provincial Nominee Program nog een aanvraag kan doen. Wat een vervelend gedoe is dat. Daar gaat je droom. We leven met ze mee.

Dozen opgestuurd

Vandaag de eerste doos opgestuurd naar Carla met daarin de schoenen van Rob, wat kabels en een lichtmeter en wat stekkers. Voor de opvulling nog een dikke trui en toen zat hij vol. Raar idee dat er straks een doos staat te wachten met wat spullen er in. De reden dat we het zo gedaan hebben is wel grappig: we hebben aan Carla en Lloyd gevraagd wat we voor ze mee konden nemen als dank voor al hun hulp. Natuurlijk was het antwoord dat dit niet hoefde maar na enig aandringen kwam de wens van Carla om munten drop en Lloyd wil zo graag een keer blank houten Hollandse klompen. Of dat in de bagage paste. Hm, die drop die gaat wel, dat past wel tussen de spullen maar een paar klompen? Tja, dan sturen we ze gewoon vooruit. En toen kwam Rob op het lumineuze idee om dan een verhuisdoos te pakken en die helemaal te vullen met spul wat niet zwaarder wordt dan tien kilo.  Dan is het namelijk nog redelijk te betalen. En daarna dachten we: als we dat nou voor twee dozen doen dan hebben we alle schoenen en de zware, dikke truien alvast weg en dát scheelt aanmerkelijk in de ruimte van de tassen. Vanavond dus doos twee ingepakt en morgen gaat die ook naar Canada.
Het wordt steeds echter hoor. We hebben vanavond de bureaustoel en het ladenkastje van Frances verkocht. Ook haar bed werd opgehaald en de ziel (we horen haar er niet over) slaapt dus vanaf nu op de grond.Vrijdag komt er iemand voor het tv kastje. Het wordt leger en leger in huis.
Vanmorgen bij het ochtend overleg op het werk vertelde Ellen (collega) dat een van de andere collega's met ingang van 17 mei ergens anders aan het werk gaat. Zegt een andere collega: nou, die 17 mei dat wordt wel een heel belangrijke datum zeg! Schoot ik ineens vol. Nou ja, geen idee waarom maar het gebeurde gewoon. Het zal wel vaker gaan gebeuren denk ik zo. Nou, kom maar op, dat hoort erbij.

van alles en nog wat

Vandaag eindelijk van alles verkocht: bed, nachtkastjes, linnenkast, tuin set en een dressoir. He, he, dat werd tijd. Gelukkig kunnen de slaapkamer spullen in het laatste weekend verhuisd worden. We hadden rekening gehouden met een week of vier op de grond op het matras slapen maar dat is niet nodig. De zoon van een collega die bij ons in de straat woont heeft ons slaapkamer spul gekocht en hij gaat half mei zijn nieuwe huis betrekken. Dat scheelt een hoop kamperen. Voor beide partijen een mooie prijs gelukkig (vinden wij tenminste) en dat is ook prettig.
Vanmorgen heb ik de bedrijven gemaild met wie ik voorheen al mail contact heb gehad en dat varieerde van een half jaar tot een jaar geleden. Ik heb ze gevraagd of ze nog steeds geïnteresseerd zijn om kennis te maken en dat we er aan komen. Vanavond kreeg ik antwoord van Lisa Rawling van de Yokon Counsil On Disabillities (ycod). Dat was een volgende positieve ervaring: ik was van harte welkom om kennis te maken, ze ziet ernaar uit me te ontmoeten en ik ben uitgenodigd voor een drie daagse conferentie die zij organiseren over mensen met een hulpvraag. Natuurlijk ga ik daar niet drie dagen lopen maar één dag, afhankelijk van de onderwerpen, ga ik er zeker heen. Het is van 26 tot 28 mei en dat komt natuurlijk goed uit. Je kunt hun website bekijken op www.sixsteps.ca . Ik ga even naar de programma's van de dagen kijken om te beslissen welke dag het handigst is om daar te gaan netwerken. Wie weet kom ik daar ook nog mogelijke werkgevers tegen. Kortom een hele lekkere dag met allerlei goed nieuws. De positieve stralen zijn er weer even volop. Lekker.

Geboekt!!!!!

Vanavond om elf uur hebben we de tickets geboekt: 17 mei om 08.35 vliegen we naar Vancouver. Van daaruit met een binnenlandse vlucht door naar Whitehorse. Heel spannend allemaal en nu ook heel echt. We hebben nog veel werk te verzetten: de troep die we al in de schuur hebben verzameld naar de stort brengen, diverse meubels verkopen en op marktplaats zetten en dat soort dingen. Dan hebben we nog de planning van ons afscheidsfeest wat de 14e (zaterdags) gaat plaats vinden en allerlei ander geneuzel als het gas, elektra en water opzeggen. Nou, het slapen zal niet meevallen vannacht maar we gaan NU ECHT!

Weer wat nieuwtjes

Afgelopen vrijdag hebben we besloten om hoe dan ook uiterlijk 7 juni te emigreren. Dat was een hele beslissing. Wel heel fijn omdat we nu eindelijk weten waar we heen werken. Aan de andere kant heel spannend. We hopen nog steeds op een huurder maar ook als die niet komt gaan we. Dat is niet zoals we het willen maar aangezien we nu alles hebben om te mogen is het onverteerbaar dat we niet kunnen door het huis. Dat deze beslissing consequenties heeft snapt iedereen maar we willen opbouwen in Canada en niet meer in Nederland waar we al zo bezig zijn met afbreken. Simpel voorbeeld is het werk. Wel afscheid nemen maar nog niet weten wanneer.. het werd zo langzamerhand voor mij bijna ondoenlijk om zonder vol te schieten mensen antwoord te geven op de vraag: wanneer gaan jullie nou? Natuurlijk zijn dat mensen die geïnteresseerd zijn in ons wel en wee maar iedere keer uitleggen hoe de vork in de steel zit vond ik de laatste weken bijna onmogelijk. Nu we het besluit hebben genomen zijn we bezig met: en wat moeten we nu nog doen? In elk geval moeten we het huis leeg hebben als blijkt dat we geen huurders krijgen. Dat betekent nog het een en ander verkopen, wegbrengen en weg geven. Ergens een aantal spullen opslaan en de laatste dozen inpakken. Die dozen gaan we volgend weekend mee beginnen. Zodra bekend is dat we gaan mijn baan opzeggen en dan de laatste dingen doen. Een bezoekje aan oma in Groningen, een laatste keer naar Purmerend (pa en ma) en dan de deur dicht doen. Brrr, het wordt nu wel heel echt. In het gekste geval: dat is als zich een huurder aandient, dan gaan we 5 mei. Ik heb inmiddels Air Transat al gebeld met informatie over een enkeltje. Zij zijn de enige maatschappij die voor een redelijke prijs enkeltjes verkoopt en zij hebben goed mee gedacht. 5 Mei is de goedkoopste datum. 31 Mei of 7 juni zijn daarna alweer 100 euro duurder dan 5 mei. Je komt natuurlijk ook steeds verder richting hoogseizoen.
Inmiddels hebben we ook alle abonnementen en lopende zaken opgezegd. We zitten dus al zonder krant (jakkes die mis ik wel, al is het alleen voor de puzzels) en zo gaan we steeds verder met dingen afbouwen. En dat is nu net wat ik bedoel: ik wil niet verder afbouwen, ik wil opbouwen in Whitehorse. We're coming!

Afscheid van mijn baan

De Kokkel, het dagverblijf voor kinderen met een ontwikkelingsvraag waar ik werk heeft altijd een zomerfeest. Dat is heel leuk en gezellig maar dit jaar is er gekozen om een lentefeest te houden. De reden daarvan is dat dit feest dan nog gevierd kan worden als ik er nog ben. Wij hopen immers dat we de zomer niet gaan halen in Nederland.... Dat vond ik wel heel sympathiek van mijn collega's. Natuurlijk voelde ik ook wel een beetje iets van: ze zullen toch niet, eh... ik ben nog niet weg.... maar iets concreets kon ik niet vinden. Afgelopen maandag dacht ik nog wel dat het raar was dat ik niets maar dan ook niets hoorde over het lentefeest en dat ik ook niets hoefde te doen of te regelen. Maar goed, ach, ik ben ook aan het afbouwen natuurlijk want vanaf 1 April ben ik niet meer de leidinggevende van de Kokkel. Die datum is gewoon gekozen om duidelijkheid te geven over het overdragen van de betreffende functies. Prima.
Gisteravond deed ik heel bewust mijn mobiel in mijn tas omdat ik die uitgerekend vandaag niet moest vergeten. Sta ik vanmorgen op, ligt mijn mobiel op het kastje in de gang naast de slaapkamer. Huh? Wat doet dat ding nou hier??? Op het moment dat ik dat denk gaat hij rinkelen. Ik neem op, is het Ineke, mijn collega met het verhaal dat een bus begeleidster zich heeft ziek gemeld en of ik dan op die bus wil om de kinderen in Dronten op te halen en naar de Kokkel te brengen. Jaaa, daahaag, neem je moeder in de maling. Dat geloofde ik dus niet. Dat was de perfecte smoes om Rob en Frances naar de Kokkel te krijgen. We hebben immers nog maar één auto? Toen vielen alle dingen wel op zijn plek. Het lentefeest was om afscheid van mij als clustermanager te nemen. De bus kwam aanrijden en toen zag ik het al: rode en witte balonnen, slingers en de busbegeleidster zat er gewoon in hoor. Toen we bij de Kokkel aankwamen stonden daar alle collega's in rood/witte kleren, de hele Kokkel vol slingers en tekeningen en dingen die je in Canada kunt vinden. Na een poosje werd ik opgehaald en moest ik naar de grote tuin waar alle kinderen, veel ouders en alle collega's stonden. Het Canadese volkslied werd gespeeld.... Daarna kreeg ik vijf potjes vol typisch Nederlandse dingen om mee te nemen zodat ik het niet zou missen: lucht, water, zand (grond), hagelslag en drop. En vervolgens werd er gezongen door iedereen. Heel, heel veel werk is er verzet zonder dat ik daarvan ook maar iets in de gaten heb gehad. Heel knap en als iemand van mijn collega's dit leest: heel erg bedankt voor alles. En nee, ik heb het niet droog gehouden....
Verder is er nieuws over de mystery guest: er gaat in elk geval niet gekocht worden en huren moet worden onderzocht. Dat is iets wat even duurt dus we rekenen niet meer op de guest en gaan verder met ons eigen plan. Hoewel ik mezelf ervoor heb proberen te beschermen door te denken dat het toch niets zou worden is het wel weer een beetje het dode mus gevoel. Hoewel... dode adelaar is meer het geval. Nou ja, dat zal nog wel vaker gebeuren. Tegen beter weten in gaan we weer mee doen aan de open huizen dag onder het motto: niet geschoten is altijd mis en hoewel ik het dikke onzin vind (er is immers nog nooit iemand in ons huis geweest om te kijken) ga ik voor het geluk een appeltaart bakken. Men zegt: dat ruikt lekker als mensen je huis komen bekijken. Ja, dat klopt, maar dan moeten ze wel eerst binnen zijn hahaha. Het was een bijzondere dag!